ปัก!
เอื้อก!
เจ็บเหลือเกิน!
“อ้ากกก! เจ้ากล้าต่อยข้าจริงๆ หรือ!”
ในตอนที่กำปั้นของเจียงเฮ่าสัมผัสกับหน้าของเฉียนจวิ้นอย่างแนบแน่น เสียงร้องที่น่าเวทนาของเขา ทำให้ลูกศิษย์ของสถาบันที่มุงดูอยู่รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด
เจียงเฮ่าต่อยจริงๆ!
แล้วก็ไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ อาศัยพละกำลังโดยตรง การปะทะที่ป่าเถื่อนเช่นนี้เจ็บยิ่งกว่าอีก
ที่สำคัญก็คือ! ขายขี้หน้า!
ปัก!
ปักๆ!
เจียงเฮ่าอมยิ้ม แววตาเยือกเย็น ทุกหมัดที่ต่อยออกไปล้วนแต่มุ่งไปที่หน้าของเฉียนจวิ้น เฉียนจวิ้นอยากจะตอบโต้ แต่ว่าแม้แต่พลังวิญญาณก็ยังไม่ทันได้ปล่อยออกมาต่อสู้จริงๆ ก็ถูกต่อยมาอีกหมัด
“ออกท่าได้ดี!” ลู่เสวียนร้องดีใจอยู่ด้านล่างเวทีประลอง
ดูเฉียนจวิ้นถูกต่อย เขารู้สึกสะใจ! เจ้าหมอนี่ คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามาคิดเพ้อเจ้อกับซ้อเล็กของตระกูลเขา?
ต้องต่อย! ต่อยให้แม่มันจำไม่ได้ไปเลย!
“เอียงเอ้า เอ้าออไอ้แอ้ว” เฉียนจวิ้นโดนต่อยจนหน้าบวม ฟกช้ำดำเขียว ตาของเขาก็แตก ปากก็พูดไม่ชัด
ในตอนที่เขาจะพูดว่าเจียงเฮ่า เจ้าพอได้แล้ว!ออกมาจากปาก กลับกลายเป็นเสียงอู้อี้
“พูดอะไร ไม่ได้ยิน!” เจียงเฮ่ายกหมัดขึ้นมา ต่อยเข้าไปที่ท้องของเฉียนจวิ้นอย่างแรง ทำให้ทั้งตัวของเขาลอยไปบนฟ้า
เฉียนจวิ้นกระอักเลือด ร่างก่ายลอยไปในอากาศอย่างไม่สามารถควบคุมได้
เจียงเฮ่ากระโดดขึ้นตามไปในอากาศ จับร่างที่ตกลงมาของเขา ยกเท้าขึ้นเตะเข้าไปที่หน้าของเฉียนจวิ้นโดยตรง ทำให้หน้า
