ในสายตาของเจียงเฮ่า นางยังเด็ก วันนี้ข้างกายมีคนไม่ดีอยู่รอบๆ จะดื่มสุราได้อย่างไรล่ะ
“ขอคารวะฝ่าบาท”
หลังจากที่ฮ่องเต้แห่งซีเฉียนเดินมาถึงที่นั่งที่สูงศักดิ์ที่สุดนั้น ผู้คนลุกขึ้นแล้วพูดพร้อมกัน
แต่ในตอนนี้ เจียงหลีก็เห็นว่าที่นั่งข้างๆ ที่ใกล้ฮ่องเต้แห่งซีเฉียนที่สุดยังว่างอยู่
นั่นเป็นที่นั่งของใครกันเจียงหลีสงสัย
“ขุนนางแห่งราชวงศ์จยาเซียนมาถึงแล้ววว!”
แต่ทว่า ในตอนนี้ เสียงที่ดังมาจากไกลจนใกล้
ราชวงศ์จยาเซียน!
เจียงหลีมองไปทางทางเข้าด้วยความตะลึง เจียงเฮ่าและลู่เสวียนก็มีท่าทีเหมือนกับนาง
พุ่มดอกไม้ที่สวยงามในสวนลึก พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวนอกประตู ร่างที่สูงใหญ่และสูงศักดิ์เดินนำออกมา การปรากฏตัวของเขา ดึงดูดสายตาของทุกคน แม้แต่ในวันที่หนาวทที่สุดในฤดูหนาว หินอุ่นที่ตั้งใจใช้เพื่อให้ดอกไม้ยังคงเบ่งบาน ในตอนนี้กลับเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว
เหมือนว่าเขาเป็นดั่งภาพทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดระหว่างฟ้าดินนี้ ทำให้ผู้คนถลำเข้าไปอย่างไม่รู้ตัว
“ชายรูปงามอันดับหนึ่งในใต้หล้า!” ฮ่องเต้อดไม่ได้ที่จะชม แววตาลึกๆ ที่ซ่อนแผนการร้ายไว้ เผยแววตาที่ตะลึงในความงามออกมา
ลู่เจี้ยมาแล้ว
เขาเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างสบายๆ ทั้งตัวเผยกลิ่นอายความสูงศักดิ์ออกมา ทำให้สถานที่ที่มีแต่ราชนิกุลแห่งนี้เหมือนกับตลาดสดอย่างไรอย่างนั้น
“นายน้อยลู่เดินทางมาไกล เชิญนั่งก่อน” ฮ่องเต้แห่งซีเฉียนยกมือขึ้นแล้วชี้ไปยังที่ว่างตรง
