ากช่วงเวลานี้ เจียงเฮ่าพบว่าน้องสาวของเขาเติบโตอย่างรวดเร็วเกินเอื้อม ความปรารถนาของเขาที่จะปกป้องน้องสาว ดูเหมือนจะอยู่ไกลออกไป
ความรู้สึกนี้ทำให้หัวใจของเขาสับสนและเจ็บปวด
โดยเฉพาะวันนี้ เขารู้ว่ารัชทายาทซีเฉียนให้คนมาตามเจียงหลีไป เขาก็กังวลใจอีกครั้งแต่ก็ทำได้เพียงรอคอยอยู่ที่นี่ ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
“อาหลี พี่ชายเจ้ามันไม่ได้เรื่อง” เจียงเฮ่ารู้สึกผิดมาก
เจียงหลีอ้าปาก กลืนคำพูดที่กำลังจะพูดลงไป “ทำไมถึงไม่ได้เรื่องล่ะเจ้าคะ” เดิมทีนางไม่อยากบอกเรื่องนี้ให้สองคนที่อยู่ตรงหน้าได้ยิน เกรงว่าพวกเขาจะวู่วามหลงกลเข้าไปในแผนของฮ่องเต้ซีเฉียน
แต่คำพูดของเจียงเฮ่ากลับให้นางตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของพี่ชาย
“พี่ปกป้องเจ้าไม่ได้ ช่างไร้ประโยชน์” เจียงเฮ่าก้มหน้า
เจียงหลีเอ่ยยิ้มๆ “พี่ชายข้าเป็นถึงว่าที่หลิงหวง ทำไมถึงจะไม่มีประโยชน์”
เจียงเฮ่ายกยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ
เจียงหลียกมือขึ้นแตะหน้าอกเขา “ปลุกจิตวิญญาณขึ้นมา ข้ารอวันที่พี่ได้ขึ้นเป็นหลิงหวง ให้ข้าได้โอ้อวดเต็มที่”
เจียงเฮ่าเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว
ดวงตาที่สดใสคู่นั้น แววตาที่จริงใจและเชื่อใจ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้าหนักแน่น “อาหลี วางใจเถอะพี่จะพยายามฝึกฝนได้ขึ้นเป็นหลิงหวงโดยเร็วที่สุด!”
“ได้!” เจียงหลียิ้ม
“นี่ พวกเจ้าสองพี่น้องช่วยหยุดอารมณ์อ่อนไหวก่อนได้ไหม พูดเรื่องสำคัญสิ” ลู่เสวียนมองอย่างนึกอิจฉา
ทำไม
