อยากให้คนนอกคิดว่าคนของราชวงศ์จยาเซียนอย่างเราเกรงกลัวราชวงศ์ซีเฉียนอย่างพวกเขา” เจียงหลียิ้มเย็นชา
ตอนนี้ราชวงศ์จยาเซียนอยู่ในแผ่นดินหนานฮวง ชื่อเสียงก้องไกล แต่ยังอันตรายมิต่างอะไรกับการเอาก้อนหินออกจากกองไฟ
ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้นางจะต้องไม่ให้โอกาสราชวงศ์ซีเฉียนในการโจมตีราชวงศ์จยาเซียน!
“เช่นนั้น อีกสามวันข้าจะไปกับเจ้า” ลู่เสวียนพูดตามตรง
“ไม่กี่วันนี้ ข้าจะไปเจรจากับเฉียนจวิ้นสักหน่อย” จู่ๆ เจียงเฮ่าก็เอ่ยขึ้นอยากเยือกเย็น
เจียงหลีขมวดคิ้ว “พี่จะทำอะไร”
เจียงเฮ่ายกยิ้ม “ไม่ได้ทำอะไร ในสถาบันสามารถไปท้าทายบนสังเวียนได้มิใช่รึ ข้าจะไปประลองกับองค์ชายรองสักหน่อย”
“อุบฮ่า!” เจียงหลีอดหัวเราะไม่ได้ “อย่าตีจนตายล่ะ” เฉียนจวิ้นเป็นหลิงเจี้ยงทักษะประเภทช่วยเหลือ จะไปเป็นคู่ต่อสู้บนสังเวียนกับเจียงเฮ่าได้อย่างไร
“ได้” เจียงเฮ่าพยักหน้าแล้วเดินออกไป
ลู่เสวียนก็รีบวิ่งตามเขาไป
เจียงหลีไม่ได้ออกไปด้วย นางหยิบหนังสือราชโองการขึ้นมา ไม่เปิดอ่านแล้วโยนทิ้งเข้าเตาไฟในห้องทันที
“องค์ชาย อีกสามวัน องค์ชายจะทูลเรื่องอภิเษกต่อหน้าธารกำนันจริงๆ หรือเพคะ” โจวยวนรีบตามขึ้นมาประกบข้างกายเฉียนจวิ้น
เฉียนจวิ้นคิดว่านางกำลังหึงจึงเผยรอยยิ้มโอบนางเข้าหาอ้อมกอด “อืม แต่เจ้าไม่ต้องห่วง นี่เป็นเพียงแผนการช่วงหนึ่งเท่านั้น รอข้าขึ้นครองบัลลังก์เมื่อไหร่ก็จะถึงคราวตายของเจียงหลีแน่ แล้วเจ้าก็จะได้เป็นสนมแสน
