ประสาท!
เจียงหลีสบถในใจไม่รู้จัก
“เขาคือขันทีรับใช้ข้างกายเสด็จพ่อของข้า” เฉียนลี่อธิบายถึงตัวตนของคนนั้น
เจียงหลีอึ้ง ก่อนจะยิ้มเยาะ “รัชทายาททรงกล้าจริงๆ แม้กระทั่งคนข้างกายฝ่าบาทยังฆ่าได้ลงคอ”
เฉียนลี่กลับไม่ยี่หระแล้วเอ่ยขึ้น “ขันทีข้างกายของเสด็จพ่อมักจะหายไปโดยไม่มีใครรู้ เจ้าคิดว่าคนพวกนั้นไปที่ไหน”
“…” เจียงหลีอยากจะชกหน้าเขานัก
นางรู้ปัญหานี้ดี
แน่นอนว่านางไม่ใช่คนโง่ย่อมเข้าความหมายที่เฉียนลี่สื่อว่าหมายถึงอะไร
“เจ้าคงยังไม่รู้ว่าเสด็จพ่อของข้ามีงานอดิเรกที่พิเศษ” รอยยิ้มของเฉียนลี่เศร้าหมอง “เสด็จพ่อดูเหมือนว่าจะชอบเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงเป็นพิเศษ เจ้าชอบเล่นสนุกกับพวกเขา เสียงกรีดร้องจากพวกเขาราวกับเสียงสวรรค์ก็มิปาน”
นายบำเรอ!
เจียงหลีหรี่ตาอย่างตกใจฮ่องเต้วิปลาสเกินไปแล้ว
ดวงตาเป็นประกายของเจียงหลีสะท้อนให้เห็นถึงท่าทางของเฉียนลี่แล้วเสริมว่าตรงหน้าก็เป็นคนบ้าดีเดือด
“กลับมาที่เรื่องสำคัญ” เฉียนลี่พูดพลางยกขาเหยียบหน้าคนนั้นแล้วค่อยๆ ย่ำยี “ที่เขามาปรากฏตัวที่นี่เพราะบังเอิญได้ยินความลับ”
“…” ไม่รู้เพราะเหตุใด เจียงหลีรู้สึกคำว่าความลับที่ออกจากปากเขาเกี่ยวข้องกับนาง
นางไม่ตอบโต้และรอเฉียนลี่พูดประโยคถัดไป
“อยากรู้หรือเปล่าว่าเขารู้ความลับอะไรถึงทำให้มีจุดจบวันนี้” เฉียนลี่ยกยิ้มเยือกเย็นมองเจียงหลี
ดวงตาของเจียงหลีวูบไหวแล้วยกยิ้ม “จุดประสงค์ที่เจ้าเรียกข้ามามิใช่เพ
