มอดทนเส้นสุดท้ายในใจของลู่เจี้ย เขาเริ่มประทับจุมพิตริมฝีปากของนางก่อนเกี่ยวกระหวัดรัดรึงอย่างไม่หยุดพักหายใจ นิ้วเรียวยาวสวยอันสั่นเทาเปลื้องเสื้อผ้าของนางอย่างอ้อยอิ่ง
เสื้อคลุมบนร่างของเจียงหลีถูกปลดทิ้งไว้ล่างเตียง
เสื้อคลุมตัวใหญ่ของลู่เจี้ยก็ถูกเจียงหลีถอดออกทิ้งไว้ข้างๆ เช่นกัน ผิวเนื้อของทั้งคู่ต่างร้อนรุ่ม
ในกระโจมที่อบอ้าวร้อนเสียจนเหงื่อไหลพลั่ก ขณะนี้ได้ยินเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นเล็ดลอดออดมา
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากข้างนอกราวกับน้ำเย็นอ่างใหญ่สาดใส่ลู่เจี้ยตั้งแต่หัวจรดเท้า
“นายน้อย ใต้เท้าเงาพาหยวนหวังมาขอรับ”
ลู่เจี้ยได้สติกลับคืนทันทีแล้วรีบลุกขึ้นให้ห่างจากเจียงหลี เขามองเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายและหญิงสาวที่เปลือยท่อนบนแล้วแอบคิดใจใจอันตรายมาก!เขาเกือบพรากความบริสุทธิ์ของเจียงหลีไปเสียแล้ว
“ลู่เจี้ย!” เจียงหลีกัดฟันมองเขานึกโมโหในใจ
กว่านางจะยั่วเขาได้ถึงเพียงนี้มิใช่เรื่องง่ายแล้วยังจะไม่สำเร็จอีก ไม่ว่าใครก็ตามนางขอฝากเอาไว้ก่อนเถอะ
“ข้าจะออกไปก่อน” ลู่เจี้ยหยิบเสื้อคลุมตัวกว้างขึ้นมาแล้วรีบลงจากเตียงออกไป
จ้องมองหลังของคนที่ราวกับกำลังหนี เจียงหลีเต็มไปด้วยความโกรธ นางรวบกำปั้นทุบเตียงอย่างแรง
ตู้ม!
ลู่เจี้ยที่เดินออกไปได้ยินเสียงเตียงดังสะเทือนให้หลัง เขาหยุดชะงักครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยังเลือกเดินออกไป
…………………
