เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว เจียงหลีจึงอดยิ้มอย่างขมขื่นไม่ได้ “แค่ไม่กี่วันก็รอไม่ไหว ตามมาจนได้”
คำพูดของนางทำให้ลู่เจี้ยที่ยืนอยู่ข้างหลังหลุบตาต่ำ มิอาจคาดเดานางจากสายตาได้
น้ำเสียงของเขาเป็นเสียงผู้ชายชัดๆ
แต่เสี่ยวเกอร์เอ๋อร์
หากเรียกกันอย่างสนิทสนมเช่นนี้ จะเรียกชื่อผู้ชายออกมาจากปากผู้ชายอีกคนได้อย่างไร ลู่เจี้ยเกิดความสงสัย เงยหน้ามองมู่ชิงเกออย่างไม่เข้าใจ
เมื่อลำแสงนั้นสลายไป เงาร่างของคนตัวโตและคนตัวเล็กก็ปรากฏยังลานเล็กๆ นี่
ผู้อารักขาของลู่เจี้ยเสียสติไปแล้ว คนลงมาจากบนฟ้าได้อย่างไร ประตูกลายเป็นแค่ของประดับตกแต่งไปแล้วหรือ สิ่งที่ขัดขวางพวกเขาคือบรรยากาศที่แข็งแกร่งเกินจะต้านทาน
ประสาทสัมผัสทั้งห้าของแขกที่ไม่ได้รับเชิญเริ่มชัดเจน
ทั้งสองมีความสวยงามมากจนสามารถบดบังความงามของนายน้อยของพวกเขาได้จึงทำให้ผู้อารักขาตกตะลึง
ซือมั่วมองมู่ชิงเกอด้วยสายตารักใคร่โดยที่คนอื่นไม่ได้สังเกตเห็น
“ท่านแม่!” เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของซือมั่วเมื่อเห็นมู่ชิงเกอเข้าก็พยายามตะเกียกตะกายลงไป อีกทั้งยังยืดแขนออกมาขอกอด
ท่านแม่!
คำเรียกนี้ ทำเอาผู้อารักขาเบิกตาค้าง นัยน์ตาลู่เจี้ยดิ่งลึกหลีเอ๋อร์ของเขา ทำเขาไว้แสบนัก
“พวกเจ้าออกไปให้หมด” จู่ๆ ลู่เจี้ยก็ออกคำสั่ง
เหล่าผู้อารักขาไม่กล้าฝืนคำสั่งจึงรีบออกไปพร้อมกับความสงสัยอย่างหนัก
มู่ชิงเกอยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ยกมือขึ้นมาถอดต่างหูสีม่วงที่หูข้
