ยปากพูด “เจียงหลี ข้ายังไม่เคยขอบคุณเจ้าจริงจังสักครั้ง ขอบคุณที่เจ้าเสียสละทุกสิ่งเพื่อช่วยเสี่ยวเกอเอ๋อร์ในปีนั้น”
เจียงหลีคลี่ยิ้ม “ที่ข้าทำไปทั้งหมดเพียงเพราะคนนั้นคือมู่ชิงเกอ ฉะนั้นไม่ต้องขอบคุณ”
ซือมั่วพยักหน้าอย่างชื่นชมทิ้งช่วงเวลาสุดท้ายไว้ให้กับมิตรภาพของทั้งคู่ที่แยกจากกันมาเนิ่นนาน
“ลู่เจี้ย” จู่ๆ มูชิงเกอก็เอ่ยเรียกลู่เจี้ย
ลู่เจี้ยมองนางรอนางพูดคำต่อไป
“ข้ามาเพื่อหาเจียงหลี ตามหามาหลายปี ไม่รู้ว่าตามหามากี่โลกแล้ว ก่อนที่ข้าจะตามหานางเจอ ตอนแรกข้าคิดจะพานางกลับไปด้วย แต่ทว่า เมื่อข้าตามหานางเจอแล้ว นางกลับปฏิเสธที่จะตามข้ากลับไป…”
ลู่เจี้ยสะท้านใจมองเจียงหลีด้วยสีหน้าสับสน
เจียงหลีรู้สึกเขินอายเล็กน้อย นางไม่คิดว่ามู่ชิงเกอจู่ๆ จะพูดเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดวงตาที่ร้อนแรงของลู่เจี้ยมองไปนาง ทันใดนั้นนางรู้สึกวูบวาบเล็กน้อย
“ดูแลดีๆ” ในที่สุดมู่ชิงเกอเอ่ยคำสั่งออกมาสี่คำ
“ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้นางได้สิ่งที่ดีที่สุด” ลู่เจี้ยคำมั่นสัญญา
“ข้าหวังว่าเจ้าจะจำสิ่งที่เจ้าพูดได้ไม่ว่าจะเป็นยามใด” มู่ชิงเกอพึมพำด้วยสีหน้าหลากอารมณ์
“ชิงเกอ ขอบคุณที่เจ้ามาหาข้า” เจียงหลีกล่าว
มู่ชิงเกอหัวเราะ “พูดอะไรโง่ๆ ฮะ ไม่ใช่แค่สำหรับเจ้าเท่านั้น แต่ยังเพื่อตัวข้าเองด้วย ข้าไปล่ะ ดูแลตัวเองด้วย”
“อืม วางใจเถอะ” เจียงหลีพยักหน้าหนักแน่น
มู่ชิงเกอค่อยๆ ก้าวถอยหลังและยืนข้างซือมั่ว น
