ขนของนางและรีบวิ่งไปที่เขา
ซือมั่วกลับยกมือขึ้นมาใช้พลังดึงดูดให้ซือมู่ที่กำลังวิ่งกลับมา เจียงหลีจึงือดถอนหายใจโล่งอก
นางกลัวจริงๆ ว่าถ้าซือมู่วิ่งเข้าใส่เช่นนี้ร่างกายของหลู่เจี้ยจะทนไม่ได้
“ท่านพ่อปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าอยากเล่นกับพี่สาวคนสวย” ซือมู่ดิ้นพล่านในอ้อมแขนของซือมั่ว
ลู่เจี้ยที่ถูกเรียกว่า ‘พี่สาวคนสวย’ ถึงสองครั้ง ในตอนนี้เขาไม่สนใจเด็กปีศาจและฉากวุ่นวายนี่อีกแล้ว
สายตาของเขาเอาแต่จ้องมองเจียงหลีด้วยสัมผัสที่อ้อยอิ่งและอ่อนโยน
“ซือมู่ อย่าก่อความวุ่นวาย” มู่ชิงเกอเอ็ดเข้าซือมู่สงบลงทันทีและนั่งยองอย่างเชื่อฟังข้างเท้าท่านพ่อ แต่ด้วยดวงตาโตที่กะพริบปริบๆ ยังคงแอบมองลู่เจี้ยพี่สาวคนสวยคนนี้ โตขึ้นข้าต้องตบแต่งนางเข้าบ้านให้ได้
“หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว กี่ขวบแล้วยังแยกชายหญิงไม่ออก” ราวกับว่าเขารู้ว่าลูกชายของเขากำลังคิดอะไร ซือมั่วมองไปที่แครอทตัวน้อยที่นั่งยองๆ อยู่บนเท้าของเขาอย่างเยาะเย้ย
แคว่ก!
สายฟ้าฟาดลงมาที่หัวใจของซือมู่ยังไม่ทันได้รักก็อกหักเสียแล้ว
มู่ชิงเกอจิกตามองซือมั่วแวบหนึ่งก่อนจะหันไปมองลู่เจี้ยกับเจียงหลี
ลู่เจี้ยที่โดนสายตานางสนใจจึงเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวไปยืนด้านหลังเจียงหลี ดูเหมือนจะแสดงให้นางเห็นทุกอย่างด้วยการเคลื่อนไหวของเขา
เจียงหลีมองมู่ชิงเกอด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วเผยรอยยิ้มฝืนๆ ออกมา “ต้องไปแล้วหรือ”
“อืม” มู่ชิงเกอพยักหน้า
ขณะเดียวกันซือมั่วก็เอ่
