“ในเมื่อเจ้ารู้แล้วว่าข้ามาเพื่อพานางกลับไป เช่นนั้นเจ้ายอมให้นางไปหรือไม่” มู่ชิงเกอถามลองใจ
แต่ลู่เจี้ยกลับยิ้ม “ข้าจะยอมหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญกว่าคือหลีเอ๋อร์ยอมจากไปเองหรือไม่ต่างหาก”
มู่ชิงเกอจ้องเขาด้วยความสงสัยอยู่นานสองนาน ทันใดนั้นก็ยิ้มภายใต้สายตาที่สงบของเขา “ถึงแม้ข้าจะช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ไม่ได้ แต่ทว่า ข้าช่วยให้เจ้ามีชีวิตต่อไปอีกแปดสิบปี”
ลู่เจี้ยแววตาเป็นประกาย ค่อยๆ ช้อนสายตาคู่งามขึ้นมามองนาง แปดสิบปี! เขาก็จะมีอายุครบหนึ่งร้อยปีเลยใช่หรือไม่
“แต่เจ้าต้องรู้เอาไว้ด้วยว่าเจียงหลีจะไม่หยุดแข็งแกร่งเพียงเท่านี้ อายุขัยของนางก็จะยืนยาวขึ้นเรื่อยๆ รอจนเจ้าแก่ชรา ไม่แน่นางอาจยังคงความสวยอ่อนเยาว์เอาไว้ เจ้าก็มิอาจอยู่กับนางได้ตลอดชีวิตเช่นกัน” มู่ชิงเกอพูดพลางจ้องดูความเปลี่ยนแปลงในดวงตาของเขา
สุดท้ายความสงบนิ่งในแววตาของเขาก็ปรากฏความวูบไหว นางผายมือหยิบเอายาอายุวัฒนะเม็ดสีทองประกายออกมาใส่มือลู่เจี้ย “ยาอายุวัฒนะ หากเจ้ากินเข้าไปตอนที่เจ้ากำลังจะหมดอายุขัย มันจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตต่อไปอีกแปดสิบปี แต่หากให้คนธรรมดาทั่วไปกินล่ะก็ จะสามารถกลับมามีชีวิตอีกครั้ง”
มีชีวิตอีกครั้ง!
ดวงตาของลู่เจี้ยหรี่แสงแวบหนึ่งก่อนจะช้อนขึ้นมองมู่ชิงเกอ แต่กลับเห็นนางมีสีหน้าเรียบนิ่ง
