มู่ชิงเกอไม่พูดอะไรอีกแล้วหันหลังจากไป แต่ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูกลับหยุดชะงัก ชายตามองแล้วพูดทิ้งท้าย “ตายเพื่อความสมบูรณ์และความสมบูรณ์สามารถนำไปสู่นิจนิรันดร์”
ลู่เจี้ยหรี่สายตา ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงพูดคำที่มู่ชิงเกอบอกไว้ก่อนจากไป “ตายเพื่อความสมบูรณ์และความสมบูรณ์สามารถนำไปสู่นิจนิรันดร์”
“เป็นอย่างไรบ้าง” เมื่อเห็นว่ามู่ชิงเกออกไปแล้ว เจียงหลีจึงรีบรุดเข้าไป
ท่าทางลุกลี้ลุกลนของนางทำเอามู่ชิงเกอถึงกับถอนหายใจ “ออกเดินเล่นที่อื่นกับข้าหน่อยสิ”
!
“ไปไหน” เจียงหลีอึ้ง รู้สึกใจคอไม่ดี
“ร่ำสุรา” มู่ชิงเกอทิ้งเพียงสองคำก่อนเดินนำเจียงหลีไป
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้งทั้งสองก็มาอยู่บนเขาไร้นามที่นอกเมืองอู๋อิ๋นเสียแล้ว ด้านนอกมีหิมะตกหนักแต่บนเขากลับเต็มไปด้วยดอกไม้ป่าบานสะพรั่งสวยงามหลากสรสันราวกับฤดูใบไม้ผลิ
“ที่นี่ช่างแปลกนัก ไม่นึกเลยว่าจะอบอุ่นถึงเพียงนี้” เจียงหลีสำรวจโดยรอบ น้ำเสียงแฝงความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
มู่ชิงเกอหยิบสุราออกมา “มีมังกรดินตัวหนึ่งผ่านใต้ภูเขานี้และอุณหภูมิจะสูงกว่าที่อื่นโดยธรรมชาติ”
เจียงหลีหุบยิ้ม นางเตรียมใจได้แล้วจึงหันกลับมามองมู่ชิงเกอ “ชิงเกอ เจ้าบอกข้าสิ ไม่มีทางใดที่ช่วยเขาแล้วใช่ไหม”
มู่ชิงเกอช้อนสายตามองนางแล้วโยนไหสุราให้ “ดื่มสุราก่อน”
