เจียงหลีรับไว้ได้แล้วเผยรอยยิ้มขมขื่น “ไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ข้าเจียงหลีตกหลุมรักเป็นคนแรก นึกไม่ถึงว่าจะมีอายุสั้น”
หลังจากพูดจบนางก็เปิดฝาไหเงยหน้ากรอกสุราเข้าปากรวดเดียวจนหมด
แม้กระทั่งมู่ชิงเกอยังไร้หนทาง เช่นนั้นลู่เจี้ยก็…
สุราที่กลืนไม่หมดไหลล้นจากริมฝีปากของนางลงมาเปียกหน้าหลอมรวมกับน้ำตาของนางจนเป็นเนื้อเดียวกันก่อนจะร่วงหยดเสื้อผ้าและพื้น
“เจียงหลี” มู่ชิงเกอเรียกนางเสียงทุ้ม
เมื่อสุราเหลือก้นไหเจียงหลีก็โยนมันทิ้ง ยกมือขึ้นเช็ดสุราบนหน้า นางผืนยิ้มก่อนจะเอ่ยถาม “ชิงเกอ เจ้าบอกว่ามีคนกลับชาติมาเกิด เจ้าว่าหากข้ารอเขาอยู่ที่นี่ เขาจะกลับมาไหม หลังจากเขากลับมาเขาจะจำข้าได้หรือไม่”
ทันใดนั้นนางก็หัวเราะออกมา “ไม่เป็นไร ถ้าเขากล้าลืมข้าล่ะก็ ข้าก็จะทำให้เขากลับมาจำได้ใหม่ ถ้าไม่รักข้า ข้าก็จะทำให้เขารักข้าอีกครั้ง”
“เจียงหลี”
“ข้าไม่เป็นไร! ไม่เป็นไรจริงๆ! ข้าเจียงหลีต่อให้พายุหรือคลื่นโหมกระหน่ำ เคยผ่านความเป็นความตายมาแล้วยังมีอะไรที่แบกรับไม่ไหวอีก” เจียงหลีหันหลังให้นาง เพราะไม่อยากให้มู่ชิงเกอเห็นว่าตัวเองแอบร้องไห้อยู่เงียบๆ
“เจ้าฟังข้าพูดให้จบได้หรือไม่” มู่ชิงเกอขมวดคิ้วอย่างทำอะไรไม่ถูก
!
เจียงหลีหันขวับ แววตาทั้งตื่นเต้นและตกใจ
มู่ชิงเกอถอนใจแผ่วเบา พูดได้แค่ว่า “บางเรื่องข้าไม่คิดจะบอกเจ้า แต่เห็นสภาพเจ้าเป็นเช่นนี้จะให้ข้าไปอย่างเบาใจได้เยี่ยงไร”
