สายตาที่จับจ้องเหล่านั้นแน่นอนว่ามาจากผู้เข้าร่วมทดสอบที่ตกรอบพวกนั้น
ในนั้นมีเฉียนจวิ้นกับโจวยวนที่เป็นเหมือนหนังหน้าไฟ
เจียงหลีเลิกคิ้วยิ้มยียวน “ทำไม ยังอยากสู้กันอีกรอบหรือ”
เกินไป!
เกินไปแล้ว!
แววตาโกรธเกรี้ยวจ้องทะลุนางไม่หยุด พวกเขาอยากสู้กันอีกรอบจริงๆ แต่กลับไม่อยากตายอีกครั้ง อย่างไรเสียยามนี้ออกมาจากอาณาเขตของบททดสอบแล้ว หากตายแล้ว เช่นนั้นก็คงได้ตายจริงๆ ตายอย่างเขียด
“ผู้อำนวยการสอบ นี่คือเจียงหลีผู้ที่ฆ่าคนในสนามสอบอย่างไร้ความปราณี ข้าหวังว่าจะชิงคะแนนสอบของนางคืนมาได้” จู่ๆ เฉียนจวิ้นก็เอ่ยปากพูด
ผู้อำนวยการสอบขมวดคิ้ว
เจียงหลียิ้มเยาะ “กฎเกณฑ์การสอบยอมรับผลคะแนนข้าแล้ว เจ้าเป็นใครถึงกล้าอวดดีอยากแย่งชิงคะแนนของข้า องค์ชายรองแห่งซีเฉียน ที่แท้ก็ยอมแพ้มิได้เชียวหรือ”
“เจ้า!” เฉียนจวิ้นหรี่ตายิ้มเย็นเยือก “เจียงหลี ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในห้วงของการสอบ เจ้าพูดอะไรก็ระวังปากไว้บ้าง มิฉะนั้นเจ้าคงได้ตายอย่างอนาถแน่”
“ข้าไม่พูดแล้วเจ้าจะลบล้างอดีตได้หรือ อย่าพูดเหมือนตัวเองยิ่งใหญ่เสียเต็มประดาไปหน่อยเลย ข้ามักดูถูกพวกหน้าตัวเมียเสียด้วย” เจียงหลีตีหน้าเหยียดหยาม
เฉียนจวิ้นหน้าถมึงทึง แววตาอาฆาตอย่างเห็นได้ชัด
“ในระหว่างการทดสอบ หากเจ้าไม่ปลุกระดม สหายร่วมสำนักมากมายจะพลอยตกรอบตามไปด้วยได้อย่างไร ถึงแม้แต่ละคนจะเลือกเอง เช่นนั้นก็ต้องยอมแพ้ให้ได้ ปล่อยวางให้เป็น” เจียงหลีเอ่ยย
