ึ้นมากลางอากาศแล้วค่อยๆ ตกลงมาหาผู้อำนวยการสอบ
“นั่นคืออะไร” เจียงหลีเอ่ยถามอย่างฉงน
“ได้ยินมาว่าทุกครั้งหลังการสอบจะประกาศสถานการณ์คะแนนสะสมของสิบอันดับแรก น่าจะเป็นม้วนกระดาษนี่แหละ” เจียงเฮ่าอธิบายอยู่ข้างนาง
เจียงหลีกระตุกมุมปาก ไม่รู้เรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ
ลู่เสวียนสังเกตเห็นความลำบากใจของนางจึงใช้โอกาสนี้พูดติดตลก “ลำบากเจ้าแล้ว วันๆ รู้แค่เรื่องฝึกฝนกลับไม่รู้เรื่องพวกนี้”
แค่กๆเจียงหลีกระแอมไอปกปิดความเขิน “ข้ายังไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองมีคะแนนเท่าไหร่” ตอนสุดท้าฆ่าไปกี่คนนางเองก็นับไม่หวาดไหวแล้วไม่รู้ด้วยว่าคะแนนของคนเหล่านั้นมีสะสมเท่าไหร่ ฉะนั้นตอนนี้นางก็รอประกาศผลอย่างตื่นเต้นเช่นกัน
แน่นอนว่าในสนามตอนนี้ นอกจากผู้ที่ไม่ได้เข้าร่วมทดสอบ เหล่าสาวกและลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวนจะสนใจคะแนนแล้วก็ยังมีพวกของเจียงหลีอีกสามคนที่ตื่นเต้นรอคอยเหมือนกัน ส่วนผู้เข้าร่วมทดสอบคนอื่นน่ะหรือ หึ ไม่ตื่นเต้นหรอก!
วูบ!
ผู้อำนวยการสอบคว้าเอาม้วนกระดาษสีทองร่วงลงมาแล้วถือมันไว้อย่างมั่นคง
เมื่อเห็นฉากนี้ผู้คนรอบทิศจึงค่อยๆ เงียบเสียงลง
เฉียนจวิ้นมองม้วนกระดาษสีทองด้วยหน้าเคียดแค้นอยากจะเข้าไปฉีกมันทิ้งกับมือ
แต่ทว่า ที่นี่ไม่ใช่พระราชวังซีเฉียน ถึงเขาจะเป็นองค์ชายที่ได้รับความโปรดปรานเพียงใด เขาก็ไม่สามารถกระทำการอุกอาจในที่นี้ได้
ผู้อำนวยการสอบค่อยๆ คลี่ม้วนกระดาษทองในมือออก
เมื่อเขาเห็นรายละเอี
