ศเรื่อยๆ ไปยังฝูงชน
แววตามู่ชิงเกอวูบไหว อาภรณ์สีแดงดุจเปลวเพลิงพลันหายไปจากที่เดิมและปรากฏตัวอีกครั้งตรงข้างล่างเจียงหลี นางยกขาขึ้นเหนือศีรษะ เท้าของเจียงหลีเหยียบพื้นรองเท้านางเอาไว้ด้วยท่วงท่ามั่นคง
สาวน้อยในชุดเกราะสีดำโดยมีเท้าของ ‘คุณชาย’ ชุดแดงเป็นฐานยืน ร่างของทั้งสองสัมผัสกันผสมผสานอย่างลงตัว เป็นที่น่าทึ่งแก่ผู้คนนับพันในที่นี้
“หึ” มู่ชิงเกอแสยะยิ้มมุมปาก ยกแรงที่ปลายเท้าส่งตัวอันบางเบาของเจียงหลีทะยานไปข้างหน้า
“ฉีกเวหาาาาา!”
ทันใดนั้นก็ปล่อยทักษะพรสวรรค์ออกมา คู่ต่อสู้ที่โจมตีคือเฉียนจวิ้นมิใช่หู่อี้
คราวนี้หู่อี้เข้ามาช่วยไว้ไม่ทัน
ได้ยินแค่เสียงดังตู้มเพราะเลี่ยเทียนซื่อพุ่งชนหน้าอกของเฉียนจวิ้นอย่างรุนแรงจึงทำให้เขาลอยกระเด็นออกไปพร้อมกับกระอักเลือดเส้นลมปราณแตกสลาย
“องค์ชาย!” หู่อี้ตะลึงงัน โจมตีไปที่เจียงหลี
“กลับมา!” มู่ชิงเกอยกมือขึ้นดึงดูดร่างเจียงหลีที่ลอยกลางอากาศให้กลับมาอย่างรวดเร็วจึงรอดพ้นจากระยะโจมตีของหู่อี้ทันที
เมื่อโจมตีกับความว่างเปล่า แต่เพราะหู่อี้เป็นห่วงสถานการณ์ของเฉียนจวิ้นเลยไม่ได้ตามไป
และเมื่อเจียงหลีถอยกลับมา มู่ชิงเกอจึงคว้าแผ่นเกล็ดบริเวณเอวของนางเอาไว้พร้อมกับหมุนไปรอบๆ แล้วทิ้งตัวลงพื้นอย่างปลอดภัย
การร่วมมือที่เข้าจังหวะกันได้ดี เพราะความเลือดร้อนที่ห่างหายไปนานทำให้ทั้งสองยิ้มให้แก่กัน
“องค์ชาย เป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ” หู่อี้พุ่งไป
