หลังจากเตรียมตัวแล้วทั้งสองก็ทำตามขั้นตอนดังกล่าว ลู่เสวียนอยู่ข้างหน้าส่วนเจียงเฮ่าประคองอยู่ข้างหลังเดินไปตามโซ่ตรวนอีกครั้ง
พลันเมฆหมอกกลืนกินเงาร่างทั้งสองจนหายวับไปกับตา
เจียงหลีขมวดคิ้วมดึงเชือกในมืออยู่บนฝั่ง
เชือกในมือของนางกับมู่ชิงเกอถูกดึงยาวออกไปไม่หยุดหย่อนซึ่งหมายความว่าลู่เสวียนและเจียงเฮ่าไปได้ไกลแล้ว
“เจียงหลี พี่ชายคนนี้กับว่าที่น้องเขยของเจ้าดูท่าทางไม่เลวนี่” จู่ๆ มู่ชิงเกอก็พูดจาหยอกล้อท่ามกลางความเงียบ
เจียงหลีกระตุกมุมปากเบาๆ ยักคิ้วหลิ่วตาใส่นาง “ความรู้สึกที่มีครอบครัวก็ไม่เลว”
ท่ามกลางมวลเมฆหมอก ลู่เสวียนและเจียงเฮ่าที่กำลังรวบรวมสมาธิรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของโซ่ที่ปลายขา จากนั้นก็มีเสียงดังมาจากอีกฟากของทะเลเมฆ
เริ่มแล้ว!
หัวใจของทั้งสองหนาวสะท้านในเวลาเดียวกัน
