หากเป็นเช่นนี้ ตอนที่นางจากไปคงสบายใจขึ้นมาก
“ลู่เสวียน พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกัน” เจียงหลีที่เพิ่งสนทนากับเจียงเฮ่าเสร็จ เดินมาทางนี้สอดสายตาจับพิรุธลู่เสวียน
ลู่เสวียนลุกลี้ลุกลนพูด “เปล่า ไม่มีอะไร”
เจียงหลีเหลือบมองเขาอย่างสงสัยจึงพยักพเยิดถามมู่ชิงเกอ แต่ทว่ามู่ชิงเกอกลับไม่พูดอะไรได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ
เมื่อถามไปก็ไม่ได้ความ เจียงหลีจึงได้แต่ถอดใจ
ทั้งสี่คนยืนมองทะเลเมฆฝั่งตรงข้ามด้วยกัน
“ภารกิจอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ต้องยอมแพ้แล้วจากไป” เจียงหลีเม้มริมฝีปาก ดวงตาคู่งามค่อยๆ หรี่ลง
เจียงเฮ่าก็พยักหน้าเห็นด้วย “ดูท่าทางแล้วภารกิจนี้จะสุ่มเจอผู้ทดสอบคนอื่นๆ จากนั้นเอาชนะพวกเขาให้ได้ภารกิจก็จะสำเร็จ”
“ข้ามีข้อสงสัย” ลู่เสวียนยกมือขึ้นมองไปยังทั้งสามคน “หากตกลงไปจากที่นี่จะตายจริงๆ ไหม”
“น่าจะถูกคัดออก ไม่มีใครตายที่นี่” มู่ชิงเกอกล่าวช้าๆ
“หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว พี่เฮ่าพวกเราไปกันก่อนเถอะ” ลู่เสวียนมีท่าทีผ่อนคลายลง
“ช้าก่อน” จู่ๆ เจียงหลีก็เอ่ยขึ้น
นางหยิบเชือกมาสองเส้นจากมู่ชิงเกอมามัดบนตัวของทั้งสอง “พวกข้าจะยืนมองพวกเจ้าที่ริมฝั่ง หากพวกเจ้าหายตัวไปก็จะดึงพวกเจ้ากลับขึ้นมา เช่นนี้ก็จะไม่ถูกคัดออกแล้วยังทุเลาความรู้สึกเจ็บปวดจากร่างกายแหลกเหลวอีกด้วย”
“วิธีนี้ไม่เลวเลย” ใบหน้าของลู่เสวียนเผยรอยยิ้มร่า
