เจียงเฮ่าเผยสีหน้ารู้สึกผิด ในระหว่างที่เจียงหลีตั้งตารอ เขาจึงพยักหน้าอีกครั้ง “ได้ พี่ใหญ่ผิดไปแล้ว”
ลู่เสวียนกำลังจดๆ จ้องๆ มูชิงเกออยู่อีกด้านหนึ่ง
มู่ชิงเกอก็มองเขาด้วยความสนอกสนใจแล้วรอคอยเขาเปิดปากพูด
“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร แล้วก็ไม่สนว่าเจ้าจะแข็งแกร่งมากแค่ไหนด้วย ต่อไปนี้อยู่ให้ห่างๆ ซ้อเล็กของข้าหน่อย มิฉะนั้นข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนพี่ชายข้าเอง!” ลู่เสวียนขบกรามข่มขู่ฟ่อๆ
“ซ้อเล็ก?” มู่ชิงเกอแสดงความรู้สึกประหลาดใจภายใต้ใบหน้าอันเลอโฉม
ลู่เสวียนเชิดคางปราดสายตามองไปทางเจียงหลี
มู่ชิงเกอหุบยิ้มแล้วก็คร้านจะอธิบายจึงทำได้แค่พยักหน้าตอบ “ได้ ข้ารู้แล้ว”
“หืม” นางให้ความร่วมมือเช่นนี้เกือบทำเอาลู่เสวียนแลบลิ้นออกมา สำนวนที่ตะเตรียมจะพูดมาอย่างดีสุดท้ายก็ไร้ประโยชน์
“เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ” ลู่เสวียนไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองสักเท่าไหร่
มู่ชิงเกอเอ่ยขำ “ข้าบอกว่าข้ารู้แล้ว ที่จริงเจ้าไม่ต้องกังวลว่าข้าจะทำอะไร ข้ามีคนรักในใจแล้วไม่มีทางแย่งผู้หญิงของพี่ชายเจ้าหรอก”
“คำพูดเจ้าจะเชื่อได้สักแค่ไหน” ลู่เสวียนยังคงมองนางอย่างหวาดระแวง ดูเหมือนกลัวนางจะโป้ปดมดเท็จ
มู่ชิงเกอยิ้มน้อยๆ พยักหน้า
แม้ว่านางจะถูกเจ้าเด็กหนุ่มข่มขู่แต่นางกลับรู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง นางรู้สึกได้ว่าเจียงหลีอยู่ในใจคนเหล่านี้แล้วก็รู้ด้วยว่าเจียงหลีไม่ได้อยู่บนโลกนี้อย่างโดดเดี่ยว
