บนซากปรักหักพังนั้น ผู้คนที่ถูกเจดีย์หินดึงดูดมานั้น ส่งคะแนนมาให้แล้วต่างก็รีบหลบหนีไป
เจียงหลีลอยตัวตกลงมาอย่างช้าๆ เก็บคะแนนบนพื้นไป แล้วมายังข้างกายมู่ชิงเกอ นางไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็มีเสียงชายชราลอยมาจากกลางอากาศ…
“ฝึกทักษะอวี้ซาน ในระดับหายากสำเร็จ ได้รับหนึ่งพันคะแนน”
เมื่อเสียงนั้นพูดจบก็หายไป
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงหลีก็ยิ่งสดใสมากขึ้น
เมื่อเห็นท่าทางได้ใจของนางแล้ว มู่ชิงเกอก็กล่าวอย่างขบขัน “เก็บอาการหน่อยได้หรือไม่ เหมือนกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าคะแนนของเจ้าในตอนนี้สูงมากอย่างนั้นล่ะ”
ก็สูงจริงๆ มิใช่หรือ
อย่าว่าแต่คะแนนที่นางหาได้เองหนึ่งพันสามร้อยคะแนนเลย เพียงแค่คะแนนที่แย่งมาจากเฉียนจวิ้นและคนอื่นๆ นั้น ก็ได้มาพันสองพันคะแนนแล้ว
รวมกันแล้ว นางได้คะแนนประมาณสามพันกว่าคะแนน คาดว่าน่าจะชนะผู้เข้าร่วมการทดสอบทั้งหมดแล้วกระมัง
“อย่างไรเสีย มีสุดยอดฝีมืออย่างเจ้าคอยคุ้มกัน ถึงแม้ข้าจะได้ใจ ก็คงจะเป็นอะไร” เจียงหลีกล่าวเย้าหยอก
มู่ชิงเกอส่ายหน้าหมดคำพูด
รอให้นางดีใจสักพัก จึงกล่าวเตือนว่า “องค์ชายนั่นถูกเจ้าทำให้ตกรอบ หลังจากนี้น่าจะยุ่งยาก ต้องให้ข้าลงมือหรือไม่”
“ไม่ต้อง” เจียงหลีเก็บรอยยิ้มนั้นแล้วกล่าวเยาะเย้ย “ในเมื่อเป้าหมายคือข้า ก็ให้ข้าเป็นคนจัดการเองแล้วกัน”
“ได้” มู่ชิงเกอพยักหน้า ไม่ได้บังคับขัดขืนใด
นางจะไม่ไปขวางทางเติบโตของเจียงหลี!
“ไปที่ใดกันต่อ” มู่ชิงเกอเอ่ยถาม
