เจียงหลียักไหล่ “อย่างไรเสียเราก็มีคะแนนมากมายเพียงนี้แล้ว พวกเราก็ไม่ต้องรีบร้อนไป หาที่นั่งดื่มสุรากันต่อเถิด”
มู่ชิงเกอหลุดหัวเราะออกมา รู้ว่าอาการเกียจคร้านของหญิงผู้นี้กำเริบอีกแล้ว
หากไม่มีความเร่งรีบคาดคั้นนางไว้ ไม่มีความกดดันให้แบกรับ นางก็สามารถเกียจคร้านจนออกนอกเส้นขอบฟ้าไปได้!
เพราะอย่างไรเสีย ในเส้นทางการเป็นจักรพรรดินีของนางนั้น แต่ไหนแต่ไรมา นางพูดอะไรก็ทำสิ่งนั้น ไม่มีใครบังคับนาง ทุกคนต่างก็เอ็นดูรักใคร่นาง
มู่ชิงเกอรู้สึกโชคดีขึ้นมาทันใด เจียงหลีที่เติบโตมาท่ามกลางแวดล้อมของความเอ็นดูตามใจนั้น ไม่ได้นิสัยเสียหรือนิสัยแปลกไปเป็นเรื่องโชคดียิ่งนัก
…
สถานที่แห่งหนึ่งในสนามทดสอบ ทิวทัศน์ที่นี่สวยงามนัก ภูเขาลำเนาไพร ล้วนซ่อนอยู่ในทะเลเมฆหมอก
เจียงเฮ่าและลู่เสวียนค้างแรมนอกทะเลเมฆหนึ่งคืน เมื่อท้องฟ้าสว่างขึ้น จึงกล้าเข้าไปในทะเลเมฆหมอกเพื่อพิชิตภารกิจ
แก๊กๆ…
ด้านล่างเท้าของพวกเขา มีเสียงโซ่ตรวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทั้งสองเดินตามกันอย่างระมัดระวัง
ด้านล่างของพวกเขา เป็นเหวหมื่นจั้งที่มองไม่เห็นจุดหมาย
ด้านหน้านั้น ถูกเมฆหมอกบดบัง มองไม่ชัดเจน ไม่รู้ว่าด้านหน้ายังห่างไกลอีกเพียงใด และไม่รู้ว่าในเมฆหมอกนั้นมีอันตรายใดหลบซ่อนอยู่
“พี่เฮ่า เบาะแสภารกิจนี้บอกเพียงว่า ต้องเดินตามโซ่ตรวนเข้าสู่ทะเลเมฆ ทำอย่างไรจึงจะถือว่าภารกิจสำเร็จ กลับไม่ได้บอกชัดเจน ประหลาดยิ่งนัก” ลู่เ
