่า ถอยกลับไปก่อนดี” มู่ชิงเกอเสนอแนะ
“ความคิดนี้ดี! พวกเราอย่าสู้กันเองเลย! ถอยกลับไปก่อน! ” ดวงตาลู่เสวียนเปล่งประกาย แล้วรีบทำตาม
เจียงหลีและเจียงเฮ่าก็เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ ฉะนั้นทั้งสี่คนก็ค่อยๆ ถอยออกไปด้านหนึ่ง ยืนอยู่นอกทะเลเมฆ
“พี่ใหญ่ พวกนี้ข้าให้พวกเจ้า” เจียงหลีหยิบขนนกวิญญาณออกมาสิบก้าน และคะแนนที่แย่งมาได้ ยัดให้เจียงเฮ่าและลู่เสวียน
“ขอบคุณอาซ้อขอรับ!” ลู่เสวียนรับไว้อย่างปิติยินดี ไม่เกรงใจเลยสักนิด
เจียงเฮ่ากลับลังเลสักครู่ “อาหลี พวกนี้…”
รู้ว่าเขาจะพูดอะไรเจียงหลีจึงรีบกล่าว “คะแนนของข้ามีมากนัก พวกนี้ไม่เท่าไรหรอก”
เป็นความหวังดีของน้องสาว เจียงเฮ่าจึงได้แต่รับไว้ แต่ทว่า หลังจากที่เขาแอบมองมู่ชิงเกอแล้ว ก็ลากเจียงหลีเดินไกลออกไป
เจียงหลีตามไปกับเขาด้วยความสงสัย มู่ชิงเกอยืนอยู่กับที่ มองดูท่าทีของเจียงเฮ่า แล้วยักคิ้วขึ้น
ทันใดนั้น สายตาที่เป็นศัตรูนั้นก็มองมาที่นาง มู่ชิงเกอกลอกตาแล้วมองไป ก็เห็นลู่เสวียนมองนางอยู่ด้วยสายตาเย็นเยือก
เอ่อะ…
มู่ชิงเกอมุมปากกระตุกเล็กน้อย นางไปทำอะไรให้ทุกคนโมโหกัน
ที่ที่ไกลออกไป เจียงหลีเอ่ยถามอย่างสงสัย “พี่ใหญ่จะพูดอะไรหรือ ต้องลับตาเพียงนี้”
บนหน้าของเจียงเฮ่า มีสีหน้าจริงจังเคร่งเครียดที่น้อยนักจะพบเห็น เขาจ้องมองเจียงหลี จนทำให้เจียงหลีขนหัวลุก “อาหลี เจ้าชอบใครกันแน่”
………………..
