ายลง
เหมือนกับว่า เพียงแค่เจียงหลีปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็จะเข้าไปช่วงชิง แย่งคะแนนของนางมา
มู่ชิงเกอสายตาเยือกเย็นเล็กน้อย มองดูคนที่ละเลยนางและค่อยๆ เข้าใกล้เหล่านั้น ขมวดคิ้ว ตะคอกเสียงต่ำ “ไสหัวไป!”
“ไสหัวไปหรือ” ใบหน้าอ่อนโยนของเฉียนจวิ้นก็ดุร้ายขึ้นมา เขากล่าวเสียดสี “ที่นี่ไม่สามารถสังหารคนให้ตายได้ ถึงแม้เจ้าจะทำให้พวกข้าตกรอบไป แล้วจะทำไม เมื่อออกไปแล้ว ถึงเจ้าจะแข็งแกร่งมากเพียงไร จะแข็งแกร่งไปกว่าประเทศหรืออย่างไร ถึงแม้เจ้าจะแข็งแกร่งกว่า แล้วเจียงหลีเล่า ชีวิตของนาง หากข้าอยากได้ ข้าก็ริบมาได้ทุกเวลา! ”
ใช้เจียงหลีมาขู่นางหรือ
มู่ชิงเกอสายตาเยือกเย็น องค์ชายท่านนี้ปลุกจิตสังหารของนางขึ้นมาได้สำเร็จ
นางไม่ใช่คนของโลกใบนี้แต่แรก และไม่คิดอยากจะเกี่ยวพันกับปัญหาในที่แห่งนี้ให้มากความ นางมาที่นี่ ก็เพื่อเจียงหลี นางไม่อยากจากไป นางจะคุ้มกันนาง
ทว่า เจ้างั่งคนนี้ กลับใช้ชีวิตของเจียงหลีมาข่มขู่นางต่อหน้านาง
มู่ชิงเกอยิ้มออกมา รอยยิ้มกลับทำให้กระดิ่งเตือนภัยในใจหู่อี้ส่งเสียงดังขึ้น “องค์ชายรองระวัง!”
เขาเตือนแล้ว แต่ก็ช้าไปหนึ่งก้าว
เฉียนจวิ้นที่ก่อนหน้านี้ยังกำเริบเสิบสานอยู่นั้น รู้สึกว่าร่างกายของตนเสียการควบคุมไปทันใด แล้วพุ่งกระโจนไปข้างหน้า เมื่อเขาหยุดลง ก็มาอยู่ตรงที่ที่ห่างจากมู่ชิงเกอสามไม้บรรทัด มือของนางก็กำลังจับอยู่ที่คอของเขา ความรู้สึกหายใจไม่ออกทำให้เขาไม่สามา
