็นได้ชัดว่า เขาก็มาเพราะแสงของเจดีย์เช่นกัน
“องค์…องค์ชายรอง! ”
ทั้งสองคนกล่าวเสียงสั่นเครือ
ยอดฝีมือที่คุ้มกันอยู่ข้างกายเฉียนจวิ้น มีพลังอันแข็งแกร่งแผ่ออกมาจากบนร่างกาย กดดันพวกเขาจนแทบหายใจไม่ออก
“พวกเจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลย” เฉียนจวิ้นยิ้มกล่าว เพียงแต่ รอยยิ้มเย็นยะเยือกไปเล็กน้อย ทำให้คนหวาดกลัว
“พวก…พวกข้า…”
คนโชคร้ายทั้งสองมองหน้ากัน หนึ่งในนั้นรีบคิดหาเหตุผลได้อย่างว่องไวแล้วกล่าวขึ้นว่า “พวกข้าแค่เดินผ่านมาทางนี้ ไม่คิดว่าจะพบกับองค์ชายรอง”
“ผ่านมาหรือ” มีความขี้เล่นมากขึ้นในน้ำเสียงของเฉียนจวิ้น
ทั้งสองรีบพยักหน้าขานรับ
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ส่งคะแนนของพวกเจ้ามาแล้วรีบไสหัวไปเสีย” เฉียนจวิ้นเย้าหยอกและมองดูทั้งสองคน
ส่งคะแนนให้หรือ!
ทั้งสองคนตัวสั่นเทา สีหน้าซีดเซียว
“ทำไม ไม่ยอมหรือ หากไม่ให้ ข้าก็คงต้องลงมือเสียแล้ว หู่อี้…” เฉียนจวิ้นตะโกนเรียกชื่อยอดฝีมือข้างกายของเขา
“ช้าก่อน! พวกข้ายอมแล้ว พวกข้ายกคะแนนให้…”
ทั้งสองรีบมอบคะแนนของตนให้ด้วยความหวาดกลัว
มอบคะแนนไป ยังสามารถไปทำภารกิจได้ใหม่ แต่หากตกรอบ ก็จะไม่เหลือโอกาสอีกแล้ว
จุดนี้ พวกเขามองออกอย่างแจ่มแจ้ง ถึงแม้จะเสียดาย แต่ก็ทำตามที่เฉียนจวิ้นบอก
หลังจากมอบคะแนนไปแล้ว ทั้งสองก็รีบออกไป ส่วนด้านเจดีย์หินนั้น พวกเขาก็ทำได้เพียงละทิ้งไป ไม่กล้าแย่งภารกิจกับเฉียวจวิ้น
“หึ พวกไร้ประโยชน์” เฉียนจวิ้นมองดูด้านหลังข
