องทั้งสองที่กำลังหนีอุตลุดไปแล้วหัวเราะเยาะ
“หู่อี้ ไปกันเถิด”
…
นอกเจดีย์นั้น ฉากนั้นจากที่ห่างไกลออกไป ล้วนอยู่ในการสำรวจของมู่ชิงเกอทั้งสิ้น นางเห็นกับตาว่าเฉียนจวิ้นข่มแย่งคว้าชิง แต่ว่าจะทำอย่างไรได้ ในโลกของการฝึกฝนบำเพ็ญ นี่ก็คือกฎ ฉะนั้น มีเพียงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะไม่ถูกผู้อื่นรังแก
เฉียนจวิ้นและผู้ติดตาม เข้าใกล้เจดีย์หินเรื่อยๆ
ส่วนในทิศทางอื่นๆ ก็มีผู้เข้าสอบไม่น้อยที่เข้าใกล้เจดีย์หินเรื่อยๆ เช่นกัน
ในเจดีย์นั้น เจียงหลีไม่สามารถจะแสดงฝีมือได้ ถือทักษะอวี้ซานในมือ กัดฟันกรอดๆ!นางรู้สึกว่า ทำไมทุกครั้งที่นางได้ของมีค่าอะไรมา ของเหล่านั้นก็มักจะขุดหลุมพรางให้นางตกอยู่เรื่อย
เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อเป็นเช่นนี้ ทักษะอวี้ซานนี้ก็เป็นเช่นนี้!
เดี๋ยวนะ!
ทันใดนั้น ดวงตาของเจียงหลีก็เปล่งประกาย ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ ข้าลืมมันไปได้อย่างไรกัน!” ในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อมีคุณสมบัติควบคุมการเดินของเวลา หากนางผ่านด่านได้ ก็จะให้รางวัลนางเป็นไหลผ่านของเวลา!
ใช่! จริงด้วย!
ในช่วงนี้ที่นางฝึกฝนอยู่ในเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ รางวัลเป็นอัตราการไหลของเวลาที่เร็วขึ้นแทบทั้งหมด จนถึงตอนนี้ นางทำได้เพียงพนันสักตั้ง พนันว่าเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อจะไม่ทำร้ายนาง และรางวัลจากการผ่านด่านสำเร็จนั้นจะเป็นสิ่งที่นางอยากได้พอดี
ถึงแม้ว่า การผ่านด่านจะเสียเวลาอยู่บ้าง แต่อย่างไรเสีย เวลาที่เหล
