ืออยู่ก็ไม่อาจฝึกฝนทักษะอวี้ซานได้สำเร็จ ลองไปสู้สักตั้งยังจะดีกว่า!
“เอาตามนี้แล้วกัน!” เจียงหลีตบหน้าตักอย่างดีใจ รีบใช้พลังความคิดเปิดเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อโดยทันที
เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เจียงหลีพยายามอย่างมากเพื่อผ่านด่านในครั้งนี้ และในครั้งนี้ เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อก็ไม่ได้ทำร้ายนาง รางวัลที่ให้กับนางนั้นก็เป็นสิ่งที่นางอยากได้จริงๆ
“หนึ่งวันเท่ากับหนึ่งเดือน ตอนนี้ไม่ถึงหนึ่งวันแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังเหลือยี่สิบวัน ก็ยังดีกว่าตอนแรกอยู่มาก” เจียงหลีพอใจยิ่งนัก
ทว่า ขณะที่นางกำลังจะฝึกฝน ก็พบเหตุการณ์ประหลาดอย่างหนึ่ง
เมื่อนางเข้าสู่พื้นที่ที่การเดินของเวลาที่เปลี่ยนแปลงไป ทักษะอวี้ซานที่เดิมทีนั้นหายไปแล้ว กลับปรากฏขึ้นในสมองของนางอย่างชัดเจน เหมือนว่ารอให้นางทำความเข้าใจและฝึกฝนมันเท่านั้น แต่ว่า เมื่อนางออกมาแล้ว การฝึกฝนที่เกี่ยวข้องกับทักษะอวี้ซานเหล่านั้นก็จะหายไป
ราวกับว่า หากนางยังไม่แตกฉาน นางก็จะไม่สามารถจดจำทักษะอวี้ซานระดับหายากนี้ได้อย่างชัดเจน
ปรากฏการณ์ประหลาดต่างๆ ไม่ได้ทำให้เจียงหลีวอกแวกมากนัก
เมื่อตั้งสติได้แล้ว เจียงหลีก็เริ่มทำความเข้าใจกับทักษะอวี้ซาน
นอกเจดีย์หินนั้น มู่ชิงเกอมองดูเงาคนที่ปรากฏขึ้นเรื่อยๆ นั้น รอยยิ้มที่มุมปากก็ไม่ได้หายไป
“เจ้าเองหรือ” เฉียนจวิ้นจำนางได้แต่แรกเห็น
เมื่อเห็นว่ามู่ชิงเกออยู่ที่นี่ ในใจของเขาก็รู้สึกไม่ดีนัก “ยัยนั่นอยู่ข้างใน!”
