“เก็บให้เจียงเฮ่าและลู่เสวียนสิบก้าน ภารกิจนั่นข้าลบมันไปแล้ว พวกเขาน่าจะยังไม่เห็น” เจียงหลีอธิบาย
ทว่า คำพูดเหล่านี้ของนางกลับทำให้มู่ชิงเกอเข้าใจว่าเจียงหลีรู้สึกว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ไปแล้ว
ก็เหมือนกับนางในตอนแรก หลังจากที่ประสบพบเจอกับเรื่องต่างๆ ในหลินชวน ก็เริ่มรู้สึกเป็นหนึ่งในสรรพสิ่งของโลกใบนั้นไปแล้ว
“อืม” มู่ชิงเกอขานรับเบาๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เวลานี้ จิตใจนางว้าวุ่นนัก
นางตามหาหมื่นร้อยพันแห่ง ตามหาในโลกใบแล้วใบเล่า ก็เพื่อจะได้พบเจียงหลีแล้วพานางกลับไป ตอนนี้ เมื่อนางพบเจียงหลีแล้ว เจียงหลีกลับยอมทิ้งโอกาสในการจากโลกนี้ไปเสีย
เจ้ามีทางของเจ้า ข้ามีทางของข้า
ถนนสามพันสาย ต่างก็มาบรรจบกันทั้งสิ้น!
มู่ชิงเกอสูดลมหายใจเข้าแล้วปล่อยวาง ไม่ว่าอย่างไร นางและเจียงหลีก็จะได้พบกันใหม่ในโลกใบหลัก ก็แค่เวลาเพียงร้อยปี พันปี นางรอก็ได้
“ชิงเกอ” เสียงของเจียงหลีปลุกนางตื่นจากภวังค์
“หืม” มู่ชิงเกอมองไปทางนาง
เจียงหลีกับนางมองตาแล้วเงียบไปสักพัก แต่แล้วก็ยิ้มออกมา “หากเจ้าเป็นชายจริงๆ ก็คงดี จักรพรรดินีอย่างข้าก็คงแต่งงานกับเจ้าไปนานแล้ว” พูดจบก็ยังไม่ลืมที่จะแอบลูบหน้าของนาง
มู่ชิงเกอจับมือที่ซุกซนของนาง กล่าวอย่างขบขัน “หากข้าเป็นชายจริงๆ ข้าก็จะขอเจ้าแต่งงานแน่นอน”
เจียงหลียิ้มอย่างสดใส “เสน่ห์ของจักรพรรดินีอย่างข้ามากล้นเสียจริง”
