“หยุดนะ มิเช่นนั้นข้าจะโยนให้แตกเลย! ” เจียงหลีชูไข่วิหคขึ้น พูดข่มขู่วิหคปีกทองเหล่านั้นที่ล้อมนางอยู่
เป็นจริงดั่งนางคิด ภายใต้การข่มขู่ของนาง วิหคที่โหดร้ายเหล่านั้นก็ทยอยกันหยุดลง แต่ก็ยังคอยจ้องจะทำร้ายนางอยู่
เจียงหลีกวาดสายตาไป ตรงนี้มีวิหคยี่สิบตัวพอดีไม่มากไม่น้อย
นางยกยิ้ม “แต่ละตัวเด็ดขนของตัวเองมาหนึ่งก้าน วางไว้ด้านนอก แล้วข้าจะวางไข่ใบนี้ลง มิเช่นนั้น…” นางไม่ได้พูดประโยคต่อไป แต่ชูไข่สูงขึ้นกว่าเดิม
สายตาของวิหคปีกทองโหดร้ายยิ่งขึ้น
เจียงหลียิ้มเยาะ “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าฟังออกว่าข้าพูดอะไร แค่ขนนกวิญญาณก้านเดียว สำหรับพวกเจ้าแล้ว ไม่รู้สึกอะไรหรอก หรือว่า ขนนกวิญญาณเหล่านี้สำคัญกว่าไข่ในมือข้า”
คำขู่ของนาง ทำให้เหล่าวิหคปีกทองต่างก็เงียบไป
มนุษย์เจ้าเล่ห์คนนี้ กล้ามาขู่พวกมันได้!
ที่น่าชังที่สุดคือ เหมือนว่าพวกมันจะไม่มีทางเลือกอื่น
ฉึก!
วิหคปีกทองตัวหนึ่งใช้ปากดึงขนนกวิญญาณก้านหนึ่งออกมาแล้ววางไว้ตรงที่เจียงหลีกำหนด มีหนึ่งก็มีสอง ไม่นาน วิหคปีกทองที่ล้อมเจียงหลีอยู่ก็ทยอยกันดึงขนนกวิญญาณของตนเองมาตัวละหนึ่งก้าน
ไม่ช้า ขนนกวิญญาณสีทองอร่ามยี่สิบก้าน ก็ปรากฏตรงหน้าเจียงหลี
“ถอยไป ออกไปให้ห่างจากข้า” เจียงหลีมองดูขนนกวิญญาณเหล่านั้นแล้วยิ้มออกมา
เหล่าวิหคปีกทองมองดูนางอย่างระแวง เนื่องจากไข่ในมือนาง จึงจำเป็นต้องค่อยๆ ถอยออกไป
