เจียงหลีย่ำเท้าออกมา เก็บขนนกวิญญาณยี่สิบก้านนั้นกอดไว้ในอก ทันใดนั้น นางก็โยนไข่ในมือออกไปไกล
เหล่าวิหคที่คิดจะซุ่มโจมตีนางตอนนางออกไปนั้น ร้องเสียงแหลมแล้วพุ่งไปยังไข่ใบนั้นไม่ได้สนใจเจียงหลี
เจียงหลีใช้โอกาสนี้ใช้ม่านบังตาทะลุมาข้างกายมู่ชิงเกอในพริบตา
มู่ชิงเกอยกนิ้วให้เจียงหลี กลับถูกนางลากวิ่งหนีไป “รีบหนี!”
ตุบ!
ไข่วิหคหล่นลงพื้น ทำเอาวิหคปีกทองตกใจจนตาแทบหลุด
ยังโชคดีที่ตำแหน่งที่ไข่วิหคหล่นลงมีหญ้าหนารองอยู่ จึงไม่ได้รับความเสียหายใด
ไข่วิหคไม่เป็นอะไร เหล่าวิหคปีกทองก็โล่งใจ ทว่า เมื่อพวกมันรู้ตัว คิดจะทำร้ายมนุษย์ที่กล้ามาข่มขู่พวกมัน แต่กลับพบกว่า มนุษย์เจ้าเล่ห์ผู้นั้น ได้หายไปพร้อมกับขนนกวิญญาณที่พวกมันถอนออกด้วยตนเองอย่างไร้ร่องรอย
“ฮ่าๆ…! สะใจ! สะใจจริงๆ!” เมื่อวิ่งมาถึงจุดที่ปลอดภัยแล้ว เจียงหลีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
มู่ชิงเกอมองนางอย่างขบขัน ยกมือคารวะยินดีด้วย “ยินดีกับจักรพรรดินีเจียง รู้จักใช้กลลวงแล้ว”
เจียงหลีกลอกตาใส่นาง ทอดถอนใจกล่าว “ตอนแรกข้าจำเป็นต้องใช้แผนในการบรรลุเป้าหมายที่ไหนกัน” เครือข่ายข้อมูลของกู่อูกั๋ว หลินชวนไร้ใครเปรียบ สายเลือดของนาง ปราบได้ทั้งเมือง ฉะนั้น มิใช่เพราะนางเกียจคร้าน แต่นางไม่จำเป็นต้องใช้กลลวงใดจริงๆ!
“จริงสิ ทำไมเจ้าถึงต้องเอาขนนกวิญญาณยี่สิบก้านเล่า จำนวนสูงสุดคือสิบก้านมิใช่หรือ” มู่ชิงเกอเอ่ยถามอย่างสงสัย
