“หมดแล้ว” เจียงหลีถือไหสุราเขย่าลงพื้นอย่างแรง สุราที่หยดออกมาจากข้างในหนึ่งหยดนั้น นางก็ใช้ปากรับแล้วกลืนลงไป
“เจ้าก็ดื่มต่อไม่ได้แล้วเช่นกัน” มู่ชิงเกอยิ้มกล่าว
“นี่เป็นสุราของบ้านเกิดเชียวนะ! หลังจากครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะได้ดื่มอีกครั้งเมื่อไร” เจียงหลีถอนใจ
มู่ชิงเกอยิ้ม “โลกใบนี้ เหมือนว่าจะไม่มีสิ่งของที่คล้ายกับวงแหวนอวกาศ ตามกฎแล้วเป็นสิ่งที่ถูกห้าม ฉะนั้น สุราที่ข้านำมาจากโลกใบเล็กนั้น ต้องวางไว้ด้านนอกเท่านั้น เมื่อตอนที่ข้าจากไป เจ้าเตรียมสถานที่หนึ่งให้กับข้า ข้าจะซ่อนสุราไว้ให้เจ้าที่ตรงนั้นแล้วกัน”
“เช่นนี้จะดีมาก!” เจียงหลีตื่นเต้นดีใจอีกครั้ง
แต่ว่า ได้ยินมู่ชิงเกอพูดถึงเรื่องที่จัดเก็บแล้ว นางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเหมือนนางจะไม่เคยสัมผัสกับสิ่งของประเภทนี้มาก่อน
ที่แท้ เพราะกฎของโลกใบนี้ไม่อนุญาตให้เป็นเช่นนี้นี่เอง!
เช่นนั้น ปัญหาก็คือ…ต่อจากนี้เมื่อท่องไปในยุทธภพ นางจะหอบข้าวของติดตัวไปเช่นนี้ก็คงไม่ได้ เพราะการทำเช่นนี้ยุ่งยากลำบากนัก!
มู่ชิงเกอเหมือนว่าจะเห็นความลังเลในสายตาของเจียงหลี จึงกล่าวด้วยความรู้สึกน่าขัน “อย่ารีบร้อนไป การมีอยู่ก็คือสัจธรรม บนโลกใบนี้ไม่มีเครื่องเก็บพื้นที่ อาจจะมีสิ่งของอย่างอื่นแทนที่ เพียงแต่เจ้ายังไม่ได้สัมผัสกับมันเท่านั้น”
เจียงหลีพยักหน้า แล้วไม่นึกต่อ
