ทั้งสองคุยกันอีกสักพัก มองดูฟ้าด้านนอกที่ค่อยๆ มืดลง แล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเจียงหลีลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นวันรุ่งขึ้นแล้ว ท้องฟ้าก็สว่างแล้วเช่นกัน
ส่วนมู่ชิงเกอไม่รู้ว่าลุกขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ยืนหันหลังอยู่ตรงหน้าของนาง มองสำรวจเสาหินอย่างสนใจ
เจียงหลีเข้าไปถาม “เจ้าดูอะไรอยู่หรือ”
“ดูเสาหินพวกนั้น” มู่ชิงเกอไม่ได้ปิดบังอะไร ยกมือขึ้นชี้ไปทางเสาหินที่เหมือนดั่งเจดีย์เหล่านั้น
เจียงหลีกวาดสายตามองไป ไม่พบความผิดปกติใด “มีอะไรน่าดูกัน ก็เป็นแค่กองหินผุพังเท่านั้นมิใช่หรือ” หากเสาหินเหล่านี้ สร้างมาจากหินวิญญาณ นางอาจจะสนใจบ้างก็ได้
“เจ้าลองดูดีๆ อีกครั้ง” มู่ชิงเกอยิ้มแต่ไม่ตอบคำถาม ประสงค์จะให้เจียงหลีค้นพบด้วยตนเอง
คนผู้นี้เกียจคร้านนัก ต้องคอยกระตุ้นนางเป็นพักๆ
เจียงหลีเหลียวมองด้วยความสงสัย แล้วดูเสาหินเหล่านั้นอย่างตั้งใจ เหมือนว่าจะหาจุดที่ทำให้มู่ชิงเกอสนใจบนเสาหินนั้น
การสนทนากันทั้งวันในเมื่อวานนี้ ทำให้ทั้งสองต่างก็รู้เรื่องราวประสบการณ์ของกันและกัน
แต่ว่า นางก็ไม่ได้พูดถึงวิญญาณประหลาดเลย ใช่ว่าไม่เชื่อใจ แต่ไม่อยากให้มู่ชิงเกอเป็นกังวล นางคิดว่าในเมื่อวิญญาณประหลาดนั่นไม่ได้มีประสงค์ร้ายใด เรื่องนี้ก็ไม่ต้องรบกวนให้มู่ชิงเกอจัดการให้
เวลาในการสอบผ่านไปแล้วหนึ่งวัน นางก็ควรละทิ้งความคิดอื่น แล้วคิดเรื่องการสอบอย่างตั้งใจ
