สุดท้ายมู่ชิงเกอก็ต้องจากไป ส่วนการเดินทางในโลกใบนี้ของนางเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
“เอ๊ะ” เจียงหลีส่งเสียงร้องตกใจขึ้นมากะทันหัน
มู่ชิงเกอมองไปทางนาง “พบอะไรหรือ”
เจียงหลีมองไปทางเจดีย์นั้น “เจ้าดูก้อนหินสีสันต่างกันเหล่านั้น ดูเหมือนจะวุ่นวายไร้ระเบียบ แต่หากเชื่อมต่อก้อนหินที่มีสีเดียวกันแล้ว ป่าหินนี้ก็เหมือนถูกวาดเป็นภาพออกมาเลยนี่!”
มู่ชิงเกอพยักหน้า “ถูกต้อง!”
ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย กล่าวเสียงแผ่วเบา “ต้องหาที่สูงดูภาพนี้ให้ละเอียด”
“เจ้าว่าตรงนั้นเป็นอย่างไร” มู่ชิงเกอชี้ไปทางภูเขาสูงแห่งหนึ่งแล้วเสนอขึ้น
เจียงหลีมองตามที่ที่นางชี้ไป พยักหน้าแล้วยิ้มกล่าวว่า “ได้ ไปที่นั่นกัน! ”
“ข้าพาเจ้าไปเอง เราล่าช้าไปหนึ่งวันแล้ว ต้องเร่งเวลาหน่อย” มู่ชิงเกอกล่าวแล้วเข้าไปข้างกายนาง คว้าเอวนางไว้แล้วพานางลอยไป
ความเร็วนั้น รวดเร็วดั่งดาวตกแล่นผ่าน ทำให้คนที่ผ่านไปมาบนพื้นนั้นอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไป ในใจก็คิดแปลกใจว่ากลางวันแสกๆ ทำไมถึงได้มีดาวตกได้
แค่เพียงพริบตา ทั้งสองก็ถึงยอดเขาสูงชันนั้นแล้ว สามารถมองเห็นป่าหินทั้งผืน
เวลานี้ ก้อนหินที่ถูกทาด้วยสีสันต่างๆ ก็ปรากฏอยู่ในดวงตาของทั้งสอง ก้อนหินที่กระจัดกระจาย ถูกโยงเป็นเส้นในสมอง ภาพแผนที่ก็ค่อยๆ ปรากฏอยู่ในดวงตาอันสดใสของเจียงหลี
