เจียงหลี ไม่ควรรักอย่างกล้ำกลืนฝืนทนเพื่อรักษาหน้าทุกฝ่ายเช่นนี้
“เหตุใดเจ้าถึงทำหน้าบึ้งตึงเล่า” เจียงหลีทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ คิ้วของนางเผยให้เห็นถึงความน่าหลงใหลค่อนข้างคล้ายนางในภพก่อนหน้านี้
เมื่อลองนับดู นางเกิดใหม่ ณ ที่แห่งนี้ได้ประมาณสองปีแล้ว
บัดนี้นางอายุเกือบสิบห้าปี และรูปลักษณ์ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ซึ่งมีส่วนที่คล้ายคลึงกับใบหน้าของภพก่อน
“ทำไมเจ้าถึงทำให้ตัวเองต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้ด้วยเล่า” เมื่อถูกเจียงหลีซักถาม มู่ชิงเกอจึงถามอย่างตรงไปตรงมา
เจียงหลีส่ายหัว “ข้ามิได้รู้สึกทุกข์ทรมานแต่อย่างใด!” นางถอนหายใจ ราวกับว่ากำลังหัวเราะเยาะตัวเอง “ชิงเกอ ตอนนั้นข้าเป็นราชินีอยู่ที่หลิงชวน ทำให้ชายหนุ่มรูปงามหลงใหลได้มากมาย รูปร่างหน้าตา ภูมิหลังและสถานะล้วนมีครบหมด แม้แต่รัชทายาทแห่งอาณาจักรเซิ้งหยวน ชื่ออะไรนะ…”
เมื่อได้ยินคำพูดมึนเมาของนาง มู่ชิงเกอก็เดินตามนางไปและพูดว่า “หวงฝู่ฮ่วน”
“ใช่! หวงฝู่ฮ่วน! เขามองไปที่จักรพรรดินีด้วยสายตาชื่นชม อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทว่า ข้าจักรพรรดินีสามารถเพิกเฉยต่อคนเหล่านี้ได้ แต่เมื่อมาถึงที่นี่กลับหลงรักคนบ้านั่นอย่างหัวปักหัวปำ!” เจียงหลีกัดฟันและจิบสุราอีกครั้ง
มู่ชิงเกอฟังจนทั้งโกรธและขำนางนัก อดไม่ได้ที่จะเหยียบเท้านางจนนางเจ็บ “แต่ทว่า ชายบ้านั่นแค่ต้องการเป็นอาหลานกับเจ้า ไม่อยากเป็นสามีของเจ้า”
