มู่ชิงเกอหายใจเข้าลึกๆ และระงับความโกรธในใจ “ซือมู่ใกล้จะทะลุทะลวงเข้ามาได้แล้ว พ่อลูกทั้งสองกำลังรอข้าอยู่บนเรือใหญ่”
“โอ้ น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้ยินเสี่ยวโต้วติงเรียกข้าว่าท่านน้า” เจียงหลีรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
“เมื่อพวกเราออกไปจากที่นี่ และซือมู่ทะลุทะลวงได้สำเร็จ ข้าจะให้ซือมั่วพาเขามาหาเจ้า” มู่ชิงเกอหัวเราะกล่าว
“เออ จริงด้วย ร่างหลักของเจ้าอยู่บนเรือใหญ่ล่ะสิ” เจียงหลีถามอย่างกะทันหัน
มู่ชิงเกอพยักหน้า ร่างหลักของนางอยู่บนเรือใหญ่ซึ่งได้รับการคุ้มครองจากซือมั่ว จึงเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด
หลังจากที่เจียงหลีได้รับคำตอบ ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นหนักแน่นทันที
การเปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหันของนาง ทำให้มู่ชิงเกอสับสน
“ชิงเกอ ข้ามีเรื่องจะขอร้องให้เจ้าช่วย” เจียงหลีมองไปที่นางอย่างจริงจัง มู่ชิงเกอยักคิ้ว “เจ้าพูดมาสิ”
เจียงหลีกัดริมฝีปาก “ข้าต้องการให้ร่างหลักของเจ้ามาที่นี่ด้วยตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขา” ทักษะวิชาอายุวัฒนะของมู่ชิงเกอ ทำให้นางเห็นถึงความหวัง
ดวงตาที่ชัดเจนของมู่ชิงเกอประกายแวววาวและถามเพียงว่า “เขาคู่ควรหรือ”
เขาคู่ควรหรือไม่
เจียงหลีหายใจเข้าลึกๆ และหัวเราะอย่างช้าๆ ดวงตาของนางมีความมัวเมาปนอยู่เล็กน้อย แต่มู่ชิงเกอรู้ดีว่าความเคลิบเคลิ้มนั้น มิใช่เพราะสุราไหนั้นอย่างแน่นอน
