ขณะนี้ การสอบวัดผลทั้งหมดทั้งมวลถูกนางทิ้งไว้ข้างหลังชั่วคราว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการพูดคุยกับมู่ชิงเกอเกี่ยวกับประสบการณ์ของพวกนางหลังจากแยกจากกัน
“เจ้าไม่กังวลเกี่ยวกับการสอบหรือ” มู่ชิงเกอพูดติดตลกเมื่อเห็นนางดูเฉยเมย
เจียงหลียิ้มอย่างมั่นใจ “กลัวอะไรเล่า ไม่ใช่ว่ามีเวลาเจ็ดวันหรือ ให้พวกเขาต่อกันสู้ก่อน ไม่ได้เหนือกว่าบ่าหนักกว่าแรงอะไรกับการที่ข้าออกไปกำจัดคนไม่กี่คน แล้วแย่งคะแนนสะสมเท่านั้นก็สิ้นเรื่อง”
มู่ชิงเกอหัวเราะ เจียงหลียังคงเป็นเจียงหลีคนเดิม เต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเองและความหยิ่งผยองที่ไม่มีใครเบื่อได้เลย
ทั้งสองนั่งลงบนพื้น มู่ชิงเกอยกมือขึ้นและโบกมือไปมา สุราชั้นดีสองสามไหตกลงบนพื้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง “ดื่มสักหน่อยไหม” นางมองและยิ้มให้เจียงหลี
ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย รีบคว้าไหสุรา เปิดและสูดดมกลิ่นลึกๆ ทันใดนั้น ดวงตาของนางก็สว่างขึ้นก่อนจะก็ร้องว่า “นี่คือสุราแห่งอูกั๋วนี่!” นางจะลืมสุราชั้นดีของบ้านเกิดได้อย่างไร
มู่ชิงเกอพยักหน้าแกมยิ้ม
ตั้งแต่ตอนที่นางออกตามหาเจียงหลี นางพกสุราของอูกั๋วติดตัวไปด้วยตลอด เพื่อรอวันที่นางจะได้ดื่มกับเจียงหลีอีกครั้ง
“หอมมาก! ข้าคิดถึงรสชาติของบ้านเกิดของข้าจริงๆ” เจียงหลีสูดหายใจลึกๆ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความมึนเมา
