มู่ชิงเกอที่จดจ่ออยู่กับนางอยู่ตลอด เมื่อเห็นสีหน้าของนาง ความรู้สึกผิดก็ปรากฏในดวงตาอันแจ่มชัด หากไม่ใช่เพราะนาง เจียงหลีจะไม่พเนจรห่างไกลจากโลกเดิม ยิ่งไปกว่านั้นจะไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ด้วย
นางรู้สึกผิด สงสาร ทำให้รอยยิ้มบนมุมปากของมู่ชิงเกอค่อยๆ หยุดชะงัก
“ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!” เมื่อจิบสุราไปหนึ่งอึก เจียงหลียกมือขึ้นเช็ดสุราออกจากมุมปาก อดไม่ได้ที่จะอุทาน พอหันไปนางก็พบกับดวงตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของมู่ชิงเกอ จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแล้วด่าทอ “เจ้าอย่ามองข้าด้วยสายตาที่น่าขนลุกแบบนี้ได้หรือไม่”
มู่ชิงเกอรู้สึกขบขันเพราะนาง จากนั้นมองนางอย่างจริงจัง “เจียงหลี ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”
กลับบ้าน!
เจียงหลีตะลึง รอยยิ้มอันสดใสที่มุมปากค่อยๆ จางลง
สายตานางคล้อยลง ใช้นิ้วมือจับปากไหสุราไว้ เขย่าไหสุราเบาๆ ภายใต้การเคลื่อนไหวที่คุ้นเคย มู่ชิงเกอดูเหมือนจะมองเห็นเจียงหลีในอดีต จักรพรรดินีที่เป็นความภูมิใจของผู้คน
“ชิงเกอ เล่าเรื่องหลังจากที่ข้าหายตัวไปว่าเกิดอะไรขึ้นเถิด มู่เทียนอินคนนั้น สุดท้ายแล้วเจ้าฆ่าเขาได้อย่างไร” เจียงหลีถามพลางหลบสายตา
น้ำเสียงของนางสงบราวกับคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศ
ดวงตาของมู่ชิงเกอเป็นประกาย เชื่อฟังคำพูดของนาง ค่อยๆ พูดเรื่องราวของตัวเองออกมา นางไม่ใช่คนที่เล่าเรื่องเก่ง เรื่องที่นางเล่าขาดความตื่นเต้นไปไม่น้อย แต่ก็พูดถึงทุกสิ่งที่นางได้ประสบออกมาอย่างครบถ้วน
