การสาธยายในครั้งนี้มีความยาวกว่าหนึ่งชั่วยาม
เมื่อนางพูดจบ ก็รู้สึกคอแห้ง จึงหยิบไหสุราขึ้นมา ขณะที่ดื่ม เจียงหลีก็ถอนหายใจ “ที่แท้โลกแห่งความจริงมันใหญ่เสียจริง! ปรากฎว่าสถานที่ที่เราอยู่นั้น เป็นเพียงแค่หยดน้ำในมหาสมุทรในโลกสามพันภพอันกว้างใหญ่เท่านั้น”
มู่ชิงเกอพยักหน้าเห็นด้วย
ขณะที่นางโดยสารเรือใหญ่นับพัน ตามหาเจียงหลีในโลกต่างๆ อย่างต่อเนื่อง นางก็ค้นพบว่าโลกสามพันภพนั้นกว้างใหญ่มากจริงๆ
แต่ละโลก ต่างโคจรอย่างอิสระ ขณะเดียวกัน ยังปฏิบัติตามกฎของโลกหลักด้วย
ในทุกวันมีการทำลายล้างเช่นเดียวกับการเกิดใหม่ของโลก วนไปมาไม่หยุดยั้ง
“ชิงเกอ ข้ารู้สึกดีใจมากที่ได้พบเจ้าอีกครั้งในวันนี้ อันที่จริง สวรรค์ไม่ได้เลวร้ายกับข้าเสียขนาดนั้น” เจียงหลีมองไปที่มู่ชิงเกอ
ดวงตาของมู่ชิงเกอเป็นประกายทว่าไม่ได้พูดอะไรออกมา
“มา ข้าขอดื่มให้เจ้า!” เจียงหลียกไหสุราขึ้นและยืดออกต่อหน้ามู่ชิงเกอ
มู่ชิงเกอก็ยกไหสุราขึ้นมาเช่นกัน ชนกับไหสุราของนาง แต่กลับถามขึ้นมาก่อนที่จะดื่ม “เจ้าดื่มให้ข้าเรื่องอะไร”
เจียงหลียิ้มเอ่ย “แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะเจ้าไม่เคยลืมข้า ข้ามโลกร้อยพันภพตามหาข้าจนเจอ”
คำพูดเหล่านี้ ทำให้หัวใจของมู่ชิงเกอเจ็บปวด นางยกไหสุราขึ้นอีกครั้งและกระแทกไหในมือของเจียงหลีแรงๆ หนึ่งที “ข้าก็อยากจะดื่มให้เจ้าด้วย ดื่มให้กับที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ รอจนข้าได้พบเจ้า!”
