รดีต่อตัวเจ้านะ”เจียงหลีกำลังจะตอบโต้ แต่รู้สึกถึงแสงสีทองสว่างวาบตรงหน้า ร่างของมู่ชิงเกอหายไปต่อหน้านาง และนางเองก็รู้สึกถึงการถูกดึงตัวราวกับว่าร่างของนางถูกดึงออกไปพื้นตรงนี้ และถูกส่งไปยังสถานที่อื่นเจียงหลีไม่รู้ว่าคนรอบข้างรู้สึกเช่นเดียวกับนางหรือไม่นางก็ไม่รู้เช่นเดียวกันว่า หลังจากแสงสีทองที่ทะยานจากพื้นดินสู่ฟ้าหายไป วงกลมบนพื้นก็หายไปด้วย พาคนมากกว่าพันคนหายไปพร้อมกันท่ามกลางฝูงชนที่เข้าชม ลู่เจี้ยผู้ซึ่งยับยั้งลมปราณ ไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น ได้เดินออกไปหลังจากเห็นพื้นที่โล่ง…เมื่อการมองเห็นของเจียงหลีเริ่มฟื้นตัว นางก็รู้สึกว่าร่างกายกำลังร่วงหล่นอย่างรุนแรงทันใดนั้นก็มีคนคว้าข้อมือของนางและพานางขึ้นไปยังพื้นดินหลังจากเหยียบลงพื้น มู่ชิงเกอก็ปล่อยข้อมือนาง“ที่นี่มันที่ไหนกัน” เจียงหลีกะพริบตาและมองไปรอบ ๆแสงค่อนข้างสลัว ไม่มีต้นไม้ มีเพียงป่าหินที่มีก้อนหินกองพะเนิน แลดูแปลกตาและลึกลับมาก“น่าจะเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่สร้างขึ้น การจัดวางภายในคงถูกสร้างขึ้นจากเงื้อมือใครบางคนเช่นกัน” มู่ชิงเกอกวาดสายและเอ่ยจากการอนุมานของตนคำพูดของนาง ทำให้เจียงหลีนึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังสถาบันไป๋หยวน“อาหลี…! ”เพียงแต่ว่า เจียงพลียังไม่ทันคิดไปไกล เสียงของเจียงเฮ่าก็ลอยออกมาดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย จับมือมู่ชิงเกอและพูดว่า “พวกเราไปกันเถอะ! ”มู่ชิงเกอเลิกคิ้วและปล่อยให้นางดึงต
