ัวเองไปข้างหน้า“ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าเยอะมาก จะให้คนอื่นมารบกวนความเป็นส่วนตัวของพวกเราไม่ได้” เจียงหลีพึมพำ ทำให้มู่ชิงเกอเกือบหัวเราะออกมาก็ได้ นางยอมรับว่านางไม่ต้องการให้ใครมาปรากฏตัว ทำลายความเป็นส่วนตัวของนางกับเจียงหลีเจียงเฮ่าและลู่เสวียน วิ่งจากระยะไกลไปยังจุดที่เจียงหลีและมู่ชิงเหอยืนอยู่ก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตามสถานที่แห่งนี้กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยของผู้คน“อาหลีเล่า” เจียงเฮ่ายืนอยู่ที่เดิมและหันกลับไปมองหาร่างของเจียงหลีโดยรอบลู่เสวียนก็เดินตามไปรอบๆ แต่ไม่พบอะไรเช่นกัน “พี่เฮ่า บางทีท่านอาจจะมองผิดคน”“ไม่มีทาง!” เจียงเฮ่าส่ายหัวยืนยัน “ข้าไม่มีทางมองผิดคนแน่!” เขาแน่ใจว่าคนที่ยืนอยู่ที่นี่เมื่อครู่คืออาหลีและคนแปลกหน้าคนนั้น แต่ทำไมถึงหายไปหลังจากที่เขาไล่ตามมาเล่าอาหลีน่าจะได้ยินเสียงเรียกของเขาในเมื่อกี้เว้นเสียแต่……ใบหน้าของเจียงเฮ่าดูกล้ำกลืนเล็กน้อย เว้นเสียแต่อาหลีจงใจหลบพวกเราเจียงเฮ่าผู้ถูกรังเกียจและถูกทอดทิ้งรู้สึกเศร้าโศกในใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ออกว่าเหตุใดน้องสาวถึงหนีตามผู้ชายคนอื่นไปเช่นนี้“พี่เฮ่า พวกเราลองตามไป เพื่อค้นหากันอีกทีเถอะ” ลู่เสวียนไม่ยอมแพ้เขาเองก็ต้องการถามเจียงหลีแทนพี่ชายให้แน่ใจว่า ‘มู่ชิงเกอ’ คือใครกันแน่!
