เมื่อได้ยินความไม่แน่ใจของนางเพียงเท่านี้ ริมฝีปากของมู่ชิงเกอก็โก่งโค้งขึ้นเล็กน้อยและเจตนาหยอกล้อนาง “ใช่แล้ว ดูสิว่าเจ้าอยากเจอข้ามากสักเพียงใด กลางวันแสกๆ เช่นนี้ยังฝันถึงข้าได้”
หลังจากพูดจบ นางก็ยื่นมือออกไปบีบจมูกเล็กๆ ของเจียงหลี
การกระทำนี้ถือว่าแปลกมากสำหรับมู่ชิงเกอในความทรงจำของเจียงหลี อย่างไรก็ตาม นางกลับมองทะลุจนเห็นถึงความจนปัญญาและความทุกข์ใจในดวงตาของมู่ชิงเกออย่างชัดเจน
“มู่! ชิง! เกอ!”
ทันใดนั้นเจียงหลีซึ่งกำลังเซื่องซึมคว้ามือของมู่ชิงเกอที่ยังไม่ทันได้ชักกลับและตะโกนเรียกชื่อที่ค้างคาในใจมาหลายปี
“ข้าเอง” รอยยิ้มที่มุมปากของมู่ชิงเกอแพร่กระจายไปยังดวงตาอันสดใสของนาง นางมองไปที่เจียงหลีอย่างสนใจและพูดล้อเลียน “ร่างปัจจุบันของเจ้าคือ…เอ่อะ…”
ก่อนที่จะพูดจบ เจียงหลีรู้สึกถึงการเหยียดหยามที่ซ่อนอยู่
นางหัวเราะเยาะและมองหน้าเขาอย่างขมขื่น “เจ้าก็ไม่คิดบ้างเลยหรือว่าที่ข้ากลายเป็นแบบนี้เพื่อใครกัน!”
เพื่อใครหรือ
ดวงตาของมู่ชิงเกอเป็นประกาย เจียงหลีตายในนามของนางซึ่งกลายเป็นปมในใจนาง เมื่อนางสามารถค้นหาเจียงหลีโดยใช้เวลานานถึงสามพันภพ วันที่นางวาดฝันไว้ได้มาถึงแล้ว
“เจียงหลี ข้าอยู่นี่แล้ว! ขอโทษที่ข้ามาสาย!” มู่ชิงเกอโอบกอดเจียงหลีไว้ในอ้อมแขนโดยไม่ได้ตั้งใจ และสัมผัสร่างกายที่แตกต่างจากร่างเดิม
