เจียงหลีที่นางคุ้นเคยนั้นมีรูปร่างที่สวยงาม ใบหน้าสง่างาม มีเสน่ห์น่าหลงใหล ทุกกิริยบท ล้วนตราตรึงใจ อุปนิสัยตรงไปตรงมาและทรงพลัง กล้าคิด กล้าทำ และดื้อรั้นนัก
เจียงหลีเคยเป็นคนที่นางชื่นชมมากที่สุด!
เพราะนางทำทุกอย่างได้ตามใจนึก นางสามารถทำทุกอย่างเพื่อคนที่นางรัก และสังหารคนที่นางรังเกียจได้ นางใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่ สบายอกสบายใจ และซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตน!
แต่ตอนนี้เล่า
“เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไร ข้าแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก” เจียงหลียังคงกอดมู่ชิงเกอไว้แน่นและถามด้วยเสียงแหลม
มู่ชิงเกอยิ้มเบาๆ “ลมปราณแห่งวิญญาณชั่วร้ายและลมหายใจของเจ้า แม้จะกลายเป็นขี้เถ้า ข้าก็รับรู้ได้”
มุมปากของเจียงหลีกระตุก “คำพูดนี้ ไม่น่าพอใจเท่าไรนัก”
“ความหมายชัดเจนเป็นพอ” มู่ชิงเกอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
ทั้งสองเล่าเรื่องในอดีตอย่างมีความสุข แต่ผู้คนโดยรอบกลับตกตะลึงและเงียบงัน
“ชิงเกออีกแล้วหรือ ชิงเกอผู้นี้คือใครกัน” ลู่เสวียนบ่นพึมพำ
เจียงเฮ่าที่อยู่ข้างๆ ก็มองไปที่น้องสาวด้วยสายตาที่สับสน นางกอดผู้ชายในที่สาธารณะแบบนี้ได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนที่เขาไม่รู้จักด้วย!
เกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวของเขาในช่วงเวลาที่พวกเขาแยกจากกัน ทำไมหลังจากการรวมตัวกันแล้ว นางถึงไม่เคยเอ่ยชื่อ ‘มู่ชิงเกอ’ กับเขาเลย
ร่องรอยของความรู้สึกผิดค่อยๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเจียงเฮ่า และรู้สึกเป็นหนี้ชีวิตของน้องสาวเขามาก
