“ใช่! เมื่อคืนหลังจากฝึกฝนเรียบร้อยแล้ว พวกข้ายังไม่ง่วงนอน เลยออกไปเดินเล่นกัน และเห็นนางบุกเข้าไปในห้องของทังจงเฉา ก็สงสัยกันอยู่ว่านางมาทำอะไรที่นั่นดึกดื่น ทันใดนั้น พวกข้าก็ได้ยินเสียงของหนักตกลงสู่พื้น เมื่อรับรู้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติไป จึงรีบเข้าไปดูและเห็นทังจงเฉานอนจมกองเลือดและหยุดหายใจแล้วขอรับ”
ใบหน้าของเจียงซย่าตึงเครียดทันที นัยน์ตาดุจอินทรีจ้องไปยังพยานทั้งสอง
วันนั้น ทังจงเฉาผู้นี้เป็นชายที่ประจบเอาใจโจวหยวน แต่หลังจากที่เฉียนจวิ้นปรากฏตัว เขาก็หยุดการกระทำดังกล่าว โดยละความตั้งใจเดิมที่มีต่อโจวยวน
และพยานสองคนนี้คือสองคนที่ล้อมโจวยวนไว้ในวันนั้น
“พวกเจ้าเห็นเหตุการณ์นี้ตั้งแต่เมื่อคืน เหตุใดจึงไม่รีบรายงาน” เจียงซย่าถามอย่างเด็ดขาด
ทั้งสองแอบสบตากันอย่างลับๆ และก้มศีรษะให้ต่ำลง
หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ข้า… พวกข้ากลัวหาเรื่องใส่ตัวขอรับ”
“เช้านี้ หลังจากพบศพของทังจงเฉา พวกข้าถึงเล่าเรื่องนี้ให้แก่องค์ชายรองฟัง และได้ขอคำปรึกษาจากท่าน แล้วรีบรุดมาที่นี่ขอรับ”
คำพูดของเขาทั้งสอง ดูเหมือนจะมิได้ผิดปกติอะไร
เป็นไปได้หรือไม่ที่เจียงหลีจะลงมือฆ่าทังจงเฉาจริงๆ เจียงซย่าครุ่นคิดในใจ ช่วงเวลานี้ พวกเจียงหลีทั้งสามสงบนิ่งมาก และฝึกฝนกันอย่างเงียบๆ โดยไม่ออกมาสร้างความเดือดร้อน จะฆ่าคนอย่างกะทันหันเช่นนี้ได้อย่างไร
