โจวยวนซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เฉียนจวิ้นเผยใบหน้าที่เย็นชา โดยไม่มีใครสังเกตเห็น เมื่อนางมองไปที่ศพของทังจงเฉา ก็ปรากฎความสุขลึกๆ ในดวงตาของนาง
“ท่านหัวหน้าเจียงซย่า เนื่องด้วยตอนนี้มีพยานบุคคลแล้ว พวกเราลองไปถามกันเถิด” เฉียนจวิ้นแนะนำด้วยรอยยิ้ม
ดวงตาของเจียงซย่าเป็นประกาย “ไปเป่ยย่วนกัน”
ที่พักของบรรดาลูกศิษย์ของสถาบันไป๋หยวนแบ่งออกเป็นสี่ทิศ คือ ทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศใต้และทิศเหนือ ซึ่งทังจงเฉาพักอาศัยอยู่ในหนานย่วนที่อยู่ทางทิศใต้ และที่พักทั้งหลายห่างกันด้วยระยะเดินทางหนึ่งก้านธูป
ขณะที่กลุ่มคนเดินเข้ามายังเป่ยย่วนอย่างยิ่งใหญ่ เจียงหลีก็เพิ่งจะฝึกฝนเสร็จ
เพียงแต่นางเพิ่งจะลืมตาขึ้น ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอกประตู “เจียงหลี ออกมา! ”
เสียงของเจียงซย่าดังทะลุเข้ามาในห้อง ทำให้เจียงหลีขมวดคิ้วและเปิดประตูด้วยใบหน้าที่เย็นชาแล้วเดินออกไป ซึ่งเจียงเฮ่าและลู่เสวียนที่ตื่นตระหนกก็เปิดประตูออกมาจากห้องข้างๆ ทีละคนเช่นกัน และมองเห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาอย่างมิได้เป็นมิตรเลย
“ฝ่ายยุติกรรมหรือ” เจียงเฮ่าประหลาดใจ เมื่อเห็นหน้าเจียงซย่าและคนอื่นๆ
ลู่เสวียนขมวดคิ้ว “ยามเช้าเช่นนี้ ฝ่ายยุติธรรมมาทำอะไรกัน”
“มีอะไรหรือ” เจียงหลีเปิดประตูและเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย โดยมิได้มีสีหน้ารู้สึกผิดอะไรเลย
