“ใช่ ยืดอายุได้อีกสิบปี นี่เพราะเป็นข้า หากเป็นคนอื่นเกรงว่าเพียงยืดอายุออกไปสิบปีก็ทำไม่ได้อย่างแน่นอน” ราชาแห่งวิญญาณพูดอย่างมั่นใจ
“สิบปี สิบปี! ” ลู่วั่งชวนกล่าวพึมพำ ราวกับว่าถูกโจมตีอย่างหนัก
เมื่อเห็นสีหน้าของเขาขาวซีดลง ราชาแห่งวิญญาณจึงพูดประชดประชัน “น้อยเกินไปหรือ แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าหากไม่ยืดอายุ เขาจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงปีครึ่ง”
อะไรนะ!
ลู่วั่งชวนมองหน้าเขาด้วยความตกใจ
มีคนเคยเอ่ยอ้างว่าลู่เจี้ยจะมีชีวิตอยู่เพียงยี่สิบแปดปี บัดนี้เขาอายุยี่สิบห้าปี เหลือเวลาอีกสามปีก่อนครบกำหนด เหตุใดหลิงหวังจึงบอกว่าเขามีชีวิตได้ไม่ถึงหนึ่งปีครึ่งเล่า
“หากอยากมีอายุเพิ่มสิบปี ต้องแลกกับอะไรบ้าง” ลู่เจี้ยถามอย่างใจเย็น
รอยยิ้มของหลิงหวังดูเย็นชาเล็กน้อย “ช่างฉลาดเสียจริง อะไรก็ตามที่ทำลายกฎของธรรมชาติ ล้วนต้องมีค่าตอบแทนสูง หากเจ้าต้องการยืดอายุสิบปี ก็ต้องสละใบหน้าอันงดงามของเจ้าไป” ขณะที่พูด ดวงตาของเขาหรี่ลง ราวกับว่ากำลังหลงใหลในความงามของลู่เจี้ยอยู่เล็กน้อย “เจ้าจะค่อยๆ กลายเป็นคนอัปลักษณ์ แม้ว่าเจ้าจะสูญเสียใบหน้าอันงดงามที่หาใครเปรียบไม่ได้ไป แต่เจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้นเป็นสิบปี เป็นอย่างไร การซื้อขายครั้งนี้คุ้มค่าใช่หรือไม่”
“ค่อยๆ อัปลักษณ์ไป…” ลู่เจี้ยหลุบตาลงและกระซิบคำพูดเหล่านี้อย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังครุ่นคิดคำพูดของหลิงหวังอยู่
