“คุ้มค่า คุ้มค่ายิ่งนัก! ” ลู่วั่งชวนรีบเอ่ยก่อนที่ลู่เจี้ยจะพูดเสียอีก
ลู่เจี้ยเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ท่านปู่ด้วยใบหน้าอันสงบนิ่ง
ลู่วั่งชวนพูดกับหลิงหวังอย่างเร่งรีบ “ขอเพียงมีชีวิตเพิ่มสิบปี โดยช่วงเวลานี้ เราสามารถหาทางออกอื่นได้อีกใช่หรือไม่”
“ฮึ่ม” คำพูดของลู่วั่งชวน ทำให้หลิงหวังถึงกับโกรธกริ้ว “หากพวกเจ้าอยากจะลองวิธีอื่น ก็ไปลองดูสิ ข้ารับประกันได้ว่าจะยืดอายุได้เพียงสิบปีเท่านั้น”
“ใช่ๆๆ ” เมื่อรับรู้ถึงความไม่พอใจในน้ำเสียงของราชาแห่งวิญญาณ ลู่วั่งชวนจึงหยุดถาม และหันมองไปที่ลู่เจี้ยด้วยสายตาแห่งความหวัง “เจี้ยเอ๋อร์ รูปลักษณ์ของผู้ชายเราก็เป็นเพียงเท่านี้ ระยะเวลาตั้งสิบปี ปู่จะไม่ยอมแพ้”
“ท่านปู่ ข้าขอปฏิเสธ” ลู่เจี้ยพูดคำนี้อย่างเด็ดขาดนัก ท่ามกลางสายตาของลู่วั่งชวน
“อะไรนะ! ” ลู่วั่งชวนเบิกตากว้างและมองไปที่เขาด้วยความตกใจ “ทำไมเล่า แค่ไม่มีหน้าตาที่งดงามเท่านั้น มิใช่เรื่องใหญ่อะไร เหตุใดเจ้าถึงไม่ต้องการมัน”
แม้แต่ราชาแห่งวิญญาณก็มองกลับไปที่ลู่เจี้ยด้วยสายตาพินิจ
“เพราะว่า…” หลีเอ๋อร์ชอบแบบนี้ เพราะนางชอบมองใบหน้าอันน่าหลงใหลของข้า เพราะนางชอบคนที่มีใบหน้างดงาม เพราะนางชอบเพียงเท่านั้น!
“เพราะอะไร” น้ำเสียงของลู่วั่งชวนโกรธเคืองเล็กน้อยแล้ว
