ในน้ำเสียงนี้ มีความหยอกล้อ และความไม่สนใจใยดี เช่นเดียวกันกับความอวดดีในน้ำเสียงนั้น และไม่น่าฟังเป็นอย่างมาก
หลังจากที่ทั้งสามคนได้ยิน ก็ขมวดคิ้วพร้อมกัน
ไม่ใช่เพราะว่าน้ำเสียงของคนที่พูด แต่เป็นเพราะว่าพวกเขารู้สึกคุ้นหูกับเสียงนี้มากๆ
เหมือนว่าเพิ่งจะได้ยินมาก่อนหน้านี้ไม่นาน
ตอนที่ได้ยินเสียงนี้ พวกเขาทั้งสามเกือบจะหันไปมองพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย แต่ขณะที่เจียงหลีกำลังหันไปมอง หางตาของเจียงหลีก็ไม่พลาดเห็นคนที่ชื่นชอบโจวยวนเหล่านั้น จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมเพื่อประจบ ความรังเกียจในแววตาของโจวยวนเปลี่ยนเป็นความเบิกบานอย่างเสแสร้ง
“องค์ชายรอง!”
พวกคนที่ชื่นชอบโจวยวนเหล่านั้น เก็บสายตาชื่นชอบโจวยวนไว้ ทำความเคารพองค์ชายรองอย่างนอบน้อม
เมื่อได้ยินที่พวกเขาเรียก พวกเจียงหลีจึงได้สติขึ้นมา เสียงที่คุ้นหูนี้ ไม่ใช่องค์ชายรองคนนั้นหรอกหรือ
เพราะว่าเขาไม่ได้โผล่หน้าออกมาเลย มีเพียงเสียงที่ได้ยิน ดังนั้นถึงแม้ว่าพวกเขาจะเจอเป็นครั้งแรก แต่กลับคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างมาก
เจียงหลีหันไปมอง เห็นรูปร่างหน้าตาของเขาชัดเจนแล้ว
เทียบกับใบหน้าของคนซีเฉียนทั่วไปที่ค่อนข้างป่าเถื่อนแล้ว ใบหน้าขององค์ชายรองท่านนี้ ค่อนข้างอ่อนโยน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ถึงแม้ว่าจะดูดีมาก แต่กลับมีความลุ่มลึกยากจะคาดเดา
