เขายิ้ม เดินมาข้างๆ พวกเจียงหลีอย่างไม่สนใจใยดี เหมือนว่าไม่รู้จักพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
ถึงแม้การปะทะที่ถนนก่อนหน้านี้ องค์ชายรองไม่ได้เผยหน้า
แต่พวกเขาสามคนเชื่อว่าการเคลื่อนไหวที่ประเจิดประเจ้อขนาดนั้น เขาจะไม่เห็นใบหน้าของทั้งสามคน โดยเฉพาะหลังจากที่รู้ว่าพวกเขาคือคนของสถาบันไป๋หยวน เขายังทิ้งท้ายด้วยประโยคที่กำกวม
ดูตอนนี้ก็ชัดเจนแล้วว่าที่แท้องค์ชายรองแห่งซีเฉียนก็เป็นนักเรียนของสถาบันไป๋หยวนเหมือนกัน
แต่ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าองค์ชายรองท่านนี้จงใจแกล้งทำเป็นไม่รู้จักพวกเขา ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาทั้งสามคนก็จะไม่พูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้
“ฝ่าบาท” ทันใดนั้นเสียงที่นุ่มนวล มีความอาลัยอาวรณ์ก็ดังขึ้น
ลู่เสวียนหันไปมองโจวยวนอย่างไม่เชื่อสายตา
โจวยวนเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร โจวยวนรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา นางมองไปที่เขา ไม่ปิดบังความอาฆาตแค้นลึกๆ ในแววตาเลยสักนิด
“ยวนเอ๋อร์” องค์ชายรองรีบเดินมายืนอยู่ข้างๆ โจวยวนอย่างสนิทสนม
คนพวกนั้นที่ชื่นชอบโจวยวนที่ตามนางมาก่อนหน้า ถอยออกไปอย่างเงียบๆ ไม่กล้ามองโจวยวนอีก ถึงขั้นรู้สึกหวาดเสียวเสียด้วยซ้ำ โจวยวนกับองค์ชายรองไปคบกันตอนไหน
“พวกเขาทำให้เจ้าไม่พอใจรึ” ทันใดนั้นองค์ชายรองก็มองพวกเขาทั้งสามคน แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
