“พวกเจ้าทั้งสามคน เห็นองค์ชายรองแล้วทำไมถึงไม่คุกเข่าลง” คนที่ชวนโจวยวนคุยก่อนหน้านี้ เหมือนกับได้โอกาสที่จะทำดีชดเชยความผิด ร้องเอะอะทันที
เจียงหลียิ้มอ่อนอย่างหยอกล้อ “ไม่ใช่ว่าคนที่อยู่ระดับขั้นหลิงเจี้ยงขึ้นไปไม่ต้องคุกเข่าหรอกหรือ”
“เพ้อเจ้อ! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นหลิงเจี้ยงรึ?” ชายผู้นั้นพูดอย่างเหยียดหยาม
แต่ทว่า องค์ชายรองกลับยิ้มไม่ออก หลุบตาลง คนอื่นไม่รู้ แต่เขารู้ว่าเจียงหลีและเจียงเฮ่าคือหลิงเจี้ยง
“แต่เขาไม่ใช่ เห็นข้า ทำไมถึงไม่คุกเข่า” องค์ชายรองชี้ไปที่ลู่เสวียน
ลู่เสวียนยิ้มเยาะ ไม่อยากสนใจ
เจียงหลียิ้มกว้างมากขึ้น “เขาเป็นถึงหยวนหวังแห่งราชวงศ์จยาเซียนของข้า เจ้ามีฐานะเป็นเพียงแค่องค์ชาย ทำไมจึงต้องคุกเข่า”
“ราชวงศ์จยาเซียน?” องค์ชายรองทำเสียงฮึดฮัด “คือราชวงศ์ที่ก่อตั้งโดยพวกกบฏนั้นใช่ไหม”
แต่โจวยวน หลังจากได้ยินคำพูดของเจียงหลี ใบหน้าที่งดงามกลับแปรเปลี่ยนเล็กน้อย จิกเล็บจนแทบจะจมลงไปกลางฝ่ามือ
“ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือกบฏ ฮ่องเต้แห่งโฮ่วจิ้นถูกประชาชนต่อต้าน ไม่มีความเมตตา ไร้ซึ่งความยุติธรรม จุดจบในตอนนี้คือกรรมที่เขาได้ก่อไว้” ลู่เสวียนพูดอย่างเยือกเย็น
“ลู่เสวียน!” โจวยวนตะโกนเสียงดัง กัดฟัน เลือดขึ้นหน้า จ้องมองเขา “เช่นนั้นท่านแม่ของข้าผิดอะไร”
ลู่เสวียนเงียบไป
ตอนนี้ เขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าเขาไม่ได้ฆ่าแม่ของนาง แต่แม่ของนางฆ่าตัวตายเอง
