“ยวนเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ในเมื่อพวกเขามาถึงที่นี่แล้ว ถ้าหากกล้ารังแกเจ้า ข้าจะช่วยเจ้าแก้แค้นเอง” ในขณะที่องค์ชายรองกำลังพูด ก็ยกมือขึ้นโอบไหล่ของโจวยวนไปด้วย
การสนทนานี้ ผู้คนที่ล้อมอยู่รอบๆ จึงได้รู้ถึงบุญคุณความแค้นระหว่างทั้งสองฝ่าย เป็นความเกลียดชังที่ครอบครัวถูกทำลายและความแค้นที่บ้านเมืองถูกรุกราน
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่รักและเมตตาเพคะ” โจวยวนไม่ได้ขัดขืน แต่กลับโน้มตัวเข้าไปในอ้อมกอดขององค์ชายรองแทน นางมองลู่เสวียนที่ขมวดคิ้วและเม้มปากอยู่ ความสะใจที่ได้แก้แค้นอีกแบบหนึ่งเกิดขึ้นในใจ
องค์ชายรองยิ้มออกมา ความอวดดีในแววตาที่เผยออกมา เหมือนกันกับพี่ชายของเขาเลย มองทุกอย่างเป็นเพียงแค่ตัวตุ่นและมด
“ในเมื่อพวกเจ้าเข้ามาในประเทศซีเฉียนของข้าแล้ว ก็เก็บหางของพวกเจ้าไว้ ทำตัวดีๆ อย่าทำให้ข้าไม่พอใจ มิฉะนั้นข้าก็จะทำให้พวกเจ้าไม่พอใจเหมือนกัน” องค์ชายรองพูดข่มขู่เบาๆ
“เป็นแค่หลิงเจี้ยงขั้นหนึ่ง ก็กล้าเอะอะโวยวายเช่นนี้เลยหรือ” เจียงหลียิ้มเยาะอย่างหยอกล้อ
องค์ชายรองหุบยิ้ม ชั่วพริบตาสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา “ไม่เจียมตัว! พวกเจ้าย้ายสถาบันมาถึงซีเฉียนของข้า ยังกล้าอวดดีเช่นนี้?”
