“เจ้าน่ะสิที่ไม่เจียมตัว!” เจียงหลีพูดตะโกนเสียงดังออกไปเช่นกัน “ด้วยฐานะ พวกเราคนหนึ่งเป็นองค์หญิง คนหนึ่งเป็นท่านอ๋อง คนหนึ่งเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ เจ้าเป็นเพียงแค่องค์ชายที่ยังไม่ได้รับการแต่งตั้ง ด้วยศักยภาพ เจ้าก็สู้ข้าไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาอวดดีใช้อำนาจบาตรใหญ่ที่นี่ พูดจาข่มขู่รึ เจ้าอย่าลืมว่าที่นี่คือสถาบันไป๋หยวน ไม่ใช่ตำหนักในพระราชวังซีเฉียนของเจ้า ที่นี่ว่ากันตามศักยภาพ ไม่ใช่ฐานะ ในเมื่อเจ้าฝีมือสู้ข้าไม่ได้ ก็อยู่เงียบๆ ไป อย่ามาเสนอตัวอยากมีตัวตนเช่นนี้อีก ไม่เช่นนั้นเจ้าก็จะ……”
เจียงหลียิ้มอย่างประหลาด จะยิ้มก็ไม่ยิ้มแล้วมององค์ชายรองที่โมโห “เหมือนสัตว์เลี้ยงเหล่านั้นของเจ้า ที่ถูกข้าสังหารในหมัดเดียว”
“เจ้า!” องค์ชายรองถูกเจียงหลีพูดเหยียดหยามอย่างมาก ถึงขั้นผลักโจวยวนที่อยู่ในอ้อมกอดออก
“พูดได้ดี!”
แต่ทว่า ก่อนหน้าที่เขาจะระบายความโกรธออกมา ก็มีเสียงดังแทรกขึ้นมา “ในสถาบันไป๋หยวน ไม่แบ่งฐานะสูงต่ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฐานะข้างนอกของพวกเจ้า ทั้งหมดที่นี่คุยกันด้วยศักยภาพ”
องค์ชายรองมองคนที่มาด้วยสายตาที่โหดเหี้ยม
เจียงหลีก็มองไปเหมือนกัน แต่ในตอนที่เห็นคนที่มาชัดเจนแล้ว ก็พูดออกมาด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านอาจารย์เฟิง?”
