สายตาที่นางมองลู่เสวียน ไม่หลงใหลเหมือนเมื่อก่อน ความรักใคร่อย่างตรงไปตรงมาได้จางหายไปนานแล้ว
ถูกนางจ้องเช่นนี้ ลู่เสวียนรู้สึกเย็นวูบไปทั้งตัว
“ศิษย์น้องโจวยวน เจ้ารู้จักพวกเขารึ” คนที่ชื่นชอบนางที่ตามมา ถือโอกาสชวนคุย
โจวยวนยิ้มเล็กน้อย เพียงแต่ในรอยยิ้มนั้นมีความเย็นชา ไม่ว่าใครก็มองออก “ใช่แล้ว รู้จักเป็นอย่างดี”
ภาพที่เห็นเหมือนไม่ใช่การรวมตัวของเพื่อนเก่า แต่เป็นคู่อริทักทายกันมากกว่า
ศิษย์พี่ท่านนั้นที่นำทางทั้งสามคน กลอกตาไปมา มองทั้งสองฝ่ายไม่หยุด หน้าที่ของเขาคือต้องพาทั้งสามคนไปหาอาจารย์ เตรียมการทุกอย่างให้เหมาะสม จะให้เกิดความขัดแย้งไม่ได้
แต่ทว่า เขายังไม่ทันได้เปิดปากเพื่อหยุดการทักทายกันอีกครั้งที่ไม่ค่อยถูกเวลานี้ ผู้ชายคนนั้นที่อยากจะเอาใจโจวยวนให้มีความสุข ก็สีหน้าเปลี่ยนไป มองลู่เสวียนด้วยความทะนงองอาจ “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำผิดต่อศิษย์น้องโจวยวนใช่หรือไม่”
โจวยวนยิ้มมุมปาก ไม่ได้ห้ามที่เขาอาสา
ลู่เสวียนขมวดคิ้ว กวาดตามองชายผู้นั้นที่ออกมาด้วยความเย็นชา ความรักและความแค้นระหว่างเขากับโจวยวนเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจได้
โจวยวนเกลียดเขา แค้นเขา เขาก็เข้าใจหอ้ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าคนที่ไม่เข้าใจจะมาว่ากล่าวเขาได้ตามอำเภอใจ
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า” ลู่เสวียนตอบกลับอย่างเย็นชา
